کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4650

صفحه 4650

و …

باري، سخن بر سر «نقابت سادات» بود. و بدين گونه كه از روزگاران قديم باز، براي اينكه مبادا با پيدا شدن افرادي تهذيب نايافته و ناهنجار، در ميان سادات، از طريقهاي گوناگون، يا نرسيدن مواد تربيتي كافي به آنان، در خور شرف آل رسول «ص»، يا سر زدن كاري ناشايست از تني از آنان، انحطاطي در سطح عزت سيادت و انتساب، پديد آيد، جزو شئون اجتماعي ممالك اسلامي يكي هم مسئلة «نقابت» بود. و همواره بزرگترين سادات زمان كه عالم نيز مي‌بود، به مقام «نقابت»

[صفحه 282]

برگزيده مي‌شد [258] و به اجراي آيين «نقابت» مي‌پرداخت. و اين سبب شد كه تا حد ممكن در سادات، نقصي و خلافي و عمل ناشايسته‌اي رخ ندهد، تا مردمان خردشان نشمارند و حرمتشان فرو نگذارند، و در نتيجه، از اداي تكليف اخلاقي و ديني خود باز نمانند، و رگه‌ي شورشي و اصلاح طلب آنان نيز از تأييد جامعه‌ي اسلامي محروم نگردد.

به هر حال، صاحب «الغدير»، به دليل ايمان عميق و يقين صدق و قلب جوشان و خون داغ خويش، و احترام عظيمي را كه نسبت به سادات و آل محمد «ص» قائل بود، از جمله به احياي «آيين نقابت» اعتقاد داشت، آن هم به صورت ابن‌خلدوني آن. شرح اين اجمال اكنون ممكن نيست. تنها از ناحيه‌ي برخي از ساداتي كه تربيت كرده بود، مي‌توان تا اندازه‌اي به مقاصد وي در اين باب پي برد.

پس از آنچه گذشت، بايد بيفزاييم كه اكنون كه روزگاري است كه آيين «نقابت» در كار نيست و مراقبتي نه، خوب است سادات خود، از پير و جوان و عالم و جاهل و غني و فقير، در هر جاي كشورهاي اسلامي، بلكه در هر جاي جهان، از هر گونه انحطاطي سرباز زنند، و عزت خود و حشمت پيامبر اكرم را نيز رعايت كنند. و نيازمندانشان تا مي‌توانند بي‌نيازي نشان دهند. مردم نيز از روي اصول ايمان و اخلاق به فرزند رهبر و معلم هدايت خود به چشم حرمت نگرند، كه به جز آيات قرآن، روايات بسياري، در كتب سني و شيعه، در اين‌باره رسيده است. و از اينجاست كه همواره

[صفحه 283]

در جوامع اسلامي، آنان كه به هتك حرمت سادات و آل علي برخيزند منفورند، بلكه مردمان هر كس را كه به آنان بد رساند حلالزاده نمي‌دانند.

مرجعيت

عالمان و فاضلاني كه با استعدادهاي كامل، دلي پرشور، روحي سوزان، ايماني عميق، حماسه‌اي والا، شناختي ژرف و تعهدي و بصيرتي، عمري را، در راه تحصيل علوم و معارف اسلامي، در درون حوزه‌هاي علمي و به مصاحبت علما و طلاب گذرانده‌اند، و خود در حوزه و از حوزه و عضو و جزء حوزه بوده‌اند، و مراحل گوناگون تحصيلات حوزه‌اي را سپرده‌اند، و از چگونگي حوزه‌هاي روحانيت و ارزش افراد و طبقات و افكار و كتابهاي درسي و برنامه‌ي تحصيلي آن سامانها آگاه گشته‌اند، اينچنين كسان، بيگمان، در مسائل و ارزشها و رويدادها و چگونگيهاي ديگر اين حوزه‌ها بي‌نظير نمي‌توانند بود.