کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4664

صفحه 4664

و از جمله مطالبي كه در اين مجله جلب نظر مي‌كند، تأكيد سخت و سفارش عميقي است كه به مسئولان و كارمندان كتابخانه‌ها و كتابداران شده است تا در برخورد با مراجعان و كتابخوان رفتاري داشته باشند در خور مقام كتابداري و نشر فرهنگ در اجتماع.

در اينجا مناسب است، زير سه عنوان: «كتاب»، «كتابخانه» و «سنت كتابداري»

[صفحه 309]

مطالبي از اين مجله نقل كنم. به ويژه، مطلب مربوط به «سنت كتابداري» را از اين رو، مي‌آورم، تا يادآوري و تذكاري باشد براي كتابداران و كارمندان محترم كتابخانه‌ها- در هر جاي از كشور، يا جاي ديگر كه اين نوشته خوانده مي‌شود- كه طرف رجوع طبقه‌ي كتابخوانند، از نوجوانان گرفته و جواناني كه تازه با كتاب آشنا شده‌اند و پايشان به كتابخانه باز شده است، تا محققان سالخورده و استادان وقور. بايد با اين طبقات گوناگون چنان سلوك كرد كه همواره شوق و شورشان درباره‌ي كتاب و كتابخانه افزون شود و عمق يابد و … اگر كارمندان كتابخانه و كتابداران، در اين مرحله، گاه گاه تحمل به خرج دهند، با مراجعه كننده خوب تا كنند، حسن اخلاقي و خوش برخوردي نشان دهند، ثوابي عظيم كرده‌اند و خدمتي بزرگ به اجتماع. اين شغل و خدمتي است كه نياز به پر حوصلگي و روح مصفا و پاك و پر تحمل دارد. در غير اين صورت، ممكن است - خداي ناكرده-چگونگي رفتار آنان، نوعي خيانت بزرگ باشد به جامعه و فرهنگ اجتماع. زيرا هر كسي كه به نوعي از كتابخانه و مراجعه به آن سر خورد، معلومات او در رشته‌ي خويش كمتر خواهد شد. و اين خيانت است به علم و فرهنگ و اخلاق و دين و هنر و اقتصاد و صنعت و ديگر شئون جامعه. اين است كه بايد كتابداران، و بلكه همه‌ي كارمندان كتابخانه‌ها، در هر سطحي هستند، از دربان دم در كتابخانه تا رئيس، با حوصله باشند، خوش برخورد باشند، پاكدل و پاك بين باشند، دوستدار كتاب و كتابخوان و نشر رسالت كتاب باشند، به مراجعه كننده ياري كنند، با صرف چند دقيقه وقت، يا يكي دوبار مراجعه‌ي بيشتر به فهرست و مخزن، و امثال اينگونه همكاريها، روح كتاب خواندن را در مردم زنده بدارند، و دل مراجعه كننده را آرام سازند، و او را به مراجعه‌ي دوباره ترغيب نمايند. بدين گونه باعث شوند تا مردم، بيشتر و مردمي بيشتر، به كتابخانه بيايند. و بزرگترين منبع تأمين فرهنگ و معنويت معطل نماند.

اينك به نقل آن سه قسمت مي‌پردازم:

[صفحه 310]

كتاب

… چون هر پيغمبري فقط با دسته‌اي از مردم در تماس بوده است و ديگران را به او دسترسي نبوده است، و تنها وسيله‌اي كه مي‌تواند اين مشكل را حل كند كتاب است، از اين جهت، پيامبران كتاب داشته‌اند. احكام و دستورات شفاهي را نيز امر به ثبت و ضبط و حفظ و جمع آوري و ابلاغ مي‌كرده‌اند. تا بدين وسيله ثمرات بعثت و هدايت آنان، براي نزديك و دور و غيبت و حضور، يكسان باشد. حتي آن دسته از پيامبران نيز كه با كتاب مبعوث نبوده‌اند باز با كتب انبياي پيش از خود سر و كار داشته‌اند. روش پرورش پيامبران اين چنين بوده است. پس دعوت انبيا و ارشاد بشر، هميشه با ثبت و ضبط و تعليم كتاب توأم بوده است، چنانكه در اين آيه‌ي مباركه: «هو الذي بعث في الاميين رسولا منهم، يتلو عليهم آياته، و يزكيهم و يعلمهم الكتاب و الحكمة … » (- خدا در ميان درس ناخواندگان پيامبري انگيخت، از خود آنان، تا آيات خدا را بر آنان بخواند، و جان آنان را پاك سازد، و «كتاب» و حكمت به آنان آموزد) و نظاير آن، مي‌بينيم خداوند- عز و جل- بعثت سيد انبيا، و ارائه و ابلاغ آيات بينات، و تزكيه‌ي نفوس بشري و تصفيه‌ي آنها از رذايل، و تعليم «كتاب» خود را يكي از وظايف مقدسه‌ي مقام رسالت به حساب آورده است. آري:

كتاب، به منزله‌ي شريان اجتماع است كه از مجراي آن، مهمترين مواد حيات روحي،يعني علم و دانش و كمال، تا اقصي نقاط عالم، به عموم افراد بشر مي‌رسد …

كتاب، از عاليترين غذاهاي روح و شفا بخش‌ترين دواي امراض معنوي انسان است.كتاب، بهترين و مفيدترين مونس حضر، و بي‌آزارترين و شفيق‌ترين رفيق سفر، در همه‌ي حالات و ساعات است.