کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4696

صفحه 4696

[11] «الغدير»، ج 388: 1.

[12] خطبه‌اي (سخنرانيي) كه در ظاهر، براي احقاق حق مسلم و ميراث شرعي خانواده پيامبر «ص» ايراد شد، يعني استرداد فدك، اما در واقع، فدك، عنوان بود، و مقصود اصلي، احاي ذهن جامعه بود و نجات امت و نشاندادن انحراف اصولي در مقام رهبري و بر حذر داشتن اجتماع از پذيرش مراحل اوليه ظلم، تا به مراحل بعدي نكشد و پايه‌هاي ستم استوار نگردد. اين خطبه فاطميه، در حقيقت، يكي از نهادهاي اساسي «فلسفه سياسي» در اسلام است.

[13] «من لا يحضره الفقيه»، ج 372: 3، «مشيخة» 114، «رياحين الشريعة»، ج 314: 1 به بعد و مآخذ آن از كتب اهل سنت.

[14] ايمان به شعار پس از صحيح بودن آن از عمدهترين عوامل پيشرفت آن است، كه «آمن الرسول بما انزل اليه من ربه … » (سوره 2 آيه 285)، يعني: «پيامبر به آنچه بر او نازل شد بگرويد و ايمان آورد». رمز صداقت رهبران نيز همين ايمان است. و از اينجاست كه در تاريخ اسلام، به تصديق تجربه تاريخي و واقعيت ملموس، تنها ائمه آل محمد «ص» بودند كه به خاطر همين ايمان به همه اسلام و رضا ندادن به هيچ گذشتي درباره آن، خود و فرزندان و نزديكان و پيروان و حتي علاقه مندانشان، يا به دست حكومت غاصب شهيد شدند، يا همواره مورد انواع شكنجه و حبس و توهين و محروميت اجتماعي و … بودند، كه يك نمونه آن در گذشته «فاجعه كربلا» است … اما ديگر كساني كه رهبري جامعه‌هاي اسلامي را در دست مي‌گرفتند، نخست به نام اسلام به قدرت‌مي‌رسيدند، آنگاه با قرآن و احكام قرآن و عدل اسلامي، خداحافظي مي‌كردند و قرآن را بر طاق‌مي‌هشتند.

[15] La derniere volonte de Mahmet ne fut point executee. II avait nomme Ali

Oeuvres. Completes vol xi p 209 Louis Maland

(اين قسمت را آقاي دكتر جواد حديدي، استاد دانشگاه مشهد، در دسترس اين بنده قرار دادند).

و اكنون چرا از ولتر فرانسوي (1694 تا 1778) نقل مي‌كنيم، با آن همه اعترافاتي كه در اين باره، از علما و عقلاي ملل و مذاهب عالم، در طول تاريخ، و حتي از خود خلفا ثبت شده است؟ براي اينكه بدانيم كه اشخاص دور از اسلام و دنياي اسلام و فرهنگ اسلام نيز، به اين حقايق پي برده‌اند.

[16] «تاريخ طبري»، ج 1756: 4 چاپ ليدن.

[17] گمان قوي، درباره اين عالم و مورخ، اين است كه به علت محدوديتها و ملاحظاتي كه ناگزير از دربار عباسي داشته است، واقعه غدير را كه خط بطلان است بر هر خلافتي جز خلافت آل محمد «ص»، ذكر نكرده است، بويژه كه سادات حسني و حسني و موسوي همواره عليه دستگاه خلافت مي‌شوريده‌اند و ذكر واقعه غدير در تاريخ رسمي، مي‌توانسته است براي آنان بهترين تاييد باشد. چون طبري اين تاريخ را در بحبوحه قدرت عباسي در بغداد تاليف كرده است، و اطلاعاتي از قضاياي عباسيان و مسائل خصوصي آنان به دست مي‌دهد، كه دانستن آن گونه مسائل، براي فقيهي عادي ناميسور است. از اينجا دانسته مي‌شود كه تاليف اين تاريخ، بدون آگاهيي دربار عباسي، نبوده است. و چنين آگاهي نمي‌تواند محدود كنند و دست و پاگير نباشد.