کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4763

صفحه 4763

بعد از اين جريان، آيه‌ي «سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ، لِلْكافِرينَ لَيْسَ لَهُ دافِعٌ … » [8] نازل شد. پيامبر صلي اللَّه عليه و آله رو به مردم كردند و فرمودند: آيا ديديد؟ گفتند: آري. فرمودند: شنيديد؟ گفتند: آري. پس از اين اقرار مردم فرمودند:

[صفحه 45]

خوشا به حال كسي كه ولايت او را بپذيرد، و واي بر كسي كه با او دشمني كند. علي و شيعيانش را مي‌بينم كه در روز قيامت سوار بر شتران با چهره‌هايي جوان، در باغهاي بهشت گردانده مي‌شوند در حالي كه تاج بر سر دارند و ترسي بر آنان نيست و محزون نمي‌شوند و با رضايتي عظيم از سوي خدا مؤيد هستند، و اين است رستگاري بزرگ!! تا آنكه در حظيرة القدس از جوار رب العالمين ساكن شوند، كه در آن برايشان هر چه بخواهند و آنچه چشمها لذت ببرند آماده است و در آن دائمي خواهند بود، و ملائكه به آنان مي‌گويند: «سَلامٌ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ، فَنِعْمَ عُقْبَي الدّارِ». [9].

با اين معجزه، بر همگان مسلّم شد كه «غدير» از منبع وحي سرچشمه گرفته و يك فرمان الهي است.

از سوي ديگر، تعيين تكليف براي همه‌ي منافقان آن روز و طول تاريخ شد كه همچون حارث فهري فكر مي‌كنند و به گمان خود خدا و رسول را قبول دارند، و بعد از آنكه مي‌دانند ولايت علي بن ابي‌طالب عليه‌السلام از طرف خداست صريحاً مي‌گويند: ما تحمل آن را نداريم!! اين پاسخ دندان شكن و فوري خداوند ثابت كرد كه هر كس ولايت علي عليه‌السلام را نپذيرد منكر سخن خدا و رسول است.

پايان مراسم غدير

بحارالأنوار: ج 37 ص 136، ج 39 ص 336، ج 41 ص 228. عوالم: ج 15: 3 ص 68. كشف

المهم: ص 109. بصائر الدرجات: ص 201.

بدين ترتيب پس از سه روز، مراسم غدير پايان پذيرفت و آن روزها بعنوان «ايام الولاية» در ذهنها نقش بست. گروهها و قبائل عرب، با دنيايي از معارف اسلام، پس از وداع با پيامبرشان و معرفت كامل به جانشينِ او، راهيِ شهر و ديار خود شدند. پيامبر صلي اللَّه عليه و آله نيز عازم مدينه گرديدند در حاليكه كاروان نبوت را به سر منزل مقصود رسانده بودند.

[صفحه 46]