کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4845

صفحه 4845

پاورقي

[1] مروج الذهب: ج2 ص 314. الطبقات الكبري: ج 4 ص 87 و 93. المعارف (ابن قتيبة): ص 271. تاريخ دمشق: ج 21 ص 378 و 458. تاريخ بغداد: ج 1 ص 171. سير اعلام النبلاء: ج 1 ص 554. كتاب «شهرهاي جهان»: ص 143 تا 148.

[2] آل حكم بن ابي‌العاص خويشان عثمان بودند كه پيامبر آنان را تبعيد كرده بود و او آنان را به مدينه بازگرداند.

حكم بن ابي‌العاص در زمان جاهليت همسايه‌ي حضرت بود و پس از اسلام از همه‌ي همسايگان بيشتر آن‌حضرت را اذيت مي‌كرد. آمدن او به مدينه بعد از فتح مكه بود و اسلام آوردن او روشن نبود. او پشت سر پيامبر به راه مي‌افتاد و با اشاره‌ي چشم حضرت را مسخره مي‌كرد و سخن آن حضرت را تكرار مي‌كرد و بيني و دهانش را حركت مي‌داد، و هنگامي كه حضرت به نماز مي‌ايستاد پشت سر حضرت مي‌آمد و با انگشت اشاره مي‌كرد. به همين جهت حركت دهان و بيني و چشمش بعنوان يك مرض در او ماند و به نوعي كم عقلي مبتلا شد.

روزي به يكي از حجره‌هاي پيامبر كه حضرت با همسرش در آنجا بود سركشيد و به داخل حجره نگاه كرد. حضرت او را شناخت و با چوبدستي به قصد او بيرون آمد و فرمود: چه كسي شرّ اين سوسمار ملعون را از سر من كم مي‌كند؟ و نيز فرمود: «او و فرزندانش حق ندارند با من در يك شهر زندگي كنند»؛ و سپس همه‌ي خانواده‌اش را به طائف تبعيد نمود.

وقتي عثمان به حكومت رسيد خانواده‌ي حكم بن ابي‌العاص را وارد مدينه كرد و اين مخالفت او با پيامبر همه را به تعجب واداشت!

الغدير: ج 8 ص 243.

[3] مشكان و مدائن نام دو شهر است كه مركز منطقه‌ي حكومتي بوده‌اند.

[4] در روز عيد غدير سال 35 هجري مردم عثمان را كشتند و اميرالمؤمنين عليه السلام پس از 25 سال غصب خلافت، حكومت را به دست گرفت و تا سال 40 هجري حكومت حضرت ادامه داشت تا آنكه در كوفه به شهادت رسيد.

[5] جزيه مبلغي است كه بايد يهود و نصاري طبق قراردادي كه در مقابل امتناعشان از مسلمان شدن امضا مي‌كنند به حكومت اسلامي بپردازند.