کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4933

صفحه 4933

الغدير

غدير يعني رود، بركه و آبگير كه در دشتها و دامنه كوهها ديده مي شود.

در فصل بهار كه ابرها غرش كنان مي بارند و در و دشت را سيراب مي كنند، دانه هاي باران از روي صخره ها و توده هاي شن به هم مي پيوندند و جويبارهاي كوچكي به وجود مي آيند. اين جويبارها سر به دامن طبيعت نهاده از دامنه كوه سرازير مي شوند و فراز و نشيب به آبگيرها هدايتشان مي كند.

با وزش نسيم بهاري كه پيام زندگي نوين را به گوش طبيعت مي رساند، از كنار آبگير سبزه ها مي رويند و لاله ها سر بر مي كشند.... در هواي گرم تابستان ، پرندگان از نقاط دور صحرا به جستجوي آب پرواز مي كنند، پر و بال مي گشايند، در اطراف آبگيرها مي نشينند و از اندوخته طبيعت سيراب مي شوند.

گاه شباني ، يا بيابانگرد تشنه اي از آن ها آب مي نوشد، يا سياح شوريده اي كه شام تار بيابان و وحشت صحرا، در طوفان عواطف و افكار گرفتارش كرده است ، از تابش عكس مهتاب بر سطح بركه فروغ اميد در دلش مي تابد و از روي علفها و سبزه ها خود را بدان مي رساند تا بياسايد و با صفاي آب ، خاطر خسته اي را تسكين دهد.

اين غدير طبيعت است ، اما غدير علم ...

اقيانوسي است از دانش بيكران ؛ آميخته با خلوص و صفايي بي پايان ...

ژاله هاي ابر توفيق بر صفحات دلي شايسته و قابل ؛ رشته هاي تابناك فكر و انديشه از افقي نوراني و الهام بخش ؛ حقايق و علومي هدايت كننده در قالب الفاظ و عباراتي شيوا؛ امواج تتبع و تحقيق پيوسته به روحي كانون اشراق ، دلي چشمه سار عواطف هماهنگ با عشقي آرام سوز به هدفي مقدس ، هم صدا با نغمه ورق زدن كتابها، سكوت عميق كتابخانه ها، گرماي آتشبار روز، مهتاب رنگ پريده شب ، بيداري و دمسازي با ستارگان افق ، رنجها و كاوشها و جوش و خروشها و سرانجام ، سينه اي سوزان و سركشي ريزان در كنار خوابگاه مظهر آسماني انسان ، جويبار به هم پيوسته اي است كه غدير علم را به وجود آورده است .

آن استاد دانشمند (54) كه گفت : (الغديرش ناميده اند براي تبرك ، و گرنه اقيانوس است ) درست گفت .

آن نويسنده مشهور مصري (55) كه نوشت : (خواننده الغدير، به سايه اي دامن گستر مي گرايد، مانند راه پيماي خسته اي كه به چمنزار خرمي رسد و در سايه درختانش با سبزه ها انس بگيرد و از سرگرداني بيابانهاي گمراه كننده بياسايد) (56) نيكو نوشت .