کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4948

صفحه 4948

سطح آب از نوازش نسيم مي لرزيد؛ نسيمي كه آهسته از روي ريگها مي گذشت و از لابلاي سنگها عبور مي كرد.

كرانه بركه از هجوم موج طراوتي يافته بود. گاهي برگي نيز دستخوش لرزش آب مي شد.

صخره ها با اندك سايه اي كه افكنده بودند، شكوه و جلال طبيعت را مجسم مي كردند. تپه ها...، سر به درون يكديگر نهاده در كرانه هاي ابهام آميز صحرا ناپديد مي گشتند. قطعه ابري در افق دوردست ديده مي شد، و پرندگاني بر فراز ريگزارهاي وسيع در پرواز بودند.

سكوتي عميق همه چيز را فراگرفته بود. آسمان نيز عكسي از آرامش صحرا بود. جز زمزمه هستي ، آوايي به گوش نمي رسيد.

زمان در انتظار حادثه اي شورانگيز بود؛ و طبيعت به استقبال آهنگي خوشنوا مي شتافت ...

لحظاتي دقيق گذشت ...

ارتعاشات صوتي سينه فضا را شكافت ؛ در دل كوهسار طنين افكند؛ با اشعه آفتاب در آميخت و به روي بركه فرود آمد.

آب مي لرزيد، و امواج دلپذيرش را گسترش مي داد؛ امواجي جاويد و هميشگي ...

مسير اين امواج تنها آن بركه نبود. فضاي صحرا تا آخرين چشم انداز دشتها، تا درون دره هاي عميق و فراز بيابانهاي خاموش ، قبه نيلگون سپهر تا سراپرده هاي افلاك كه جايگاه فرشتگان است ، زواياي انديشه ها، اعماق روانها، و خلاصه امتداد تاريخ انسان دستخوش اين امواج گشت ....

چه تاءثيري !