کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4974

صفحه 4974

روان انسان هيچگاه از فعاليت فكري باز نمي ايستد و پيوسته معاني و معلوماتي كه از خلاصه گيري و استنتاج احساسات و تصورات حاصل مي شود، شخصيت فكري او را تشكيل مي دهد. پاره اي از انديشه ها و ادراكات ، مورد تصديق وي واقع مي شود. نسبت به پاره اي علاقه و محبت نيز پيدا مي كند؛ خواه آنچه مورد علاقه اوست آثار علمي و هنري و مقاصد شخصي باشد، خواه هدفهاي اجتماعي و يا شخصيت نوابغ و بزرگان . پس به طور كلي اصل محبت ، آميزه روح بشر است . از نظر اجتماعي نيز معلوم است كه مجموعه كار و فعاليت هر جامعه ، حاصل جمع اعمال افراد آن است . جنبش و كردار فرد نيز پيرو اراده و تصميم اوست . اراده و تصميم نيز زاييده مهر و علاقه به كار يا موضوع يا هدفي است .

از اين رو ره آموزان بزرگ ، كه جز سعادت انسان چيزي نمي خواستند و غير از سوق دادن بشريت به شاهراه روشن اخلاق و فضايل منظوري نداشتند. هماره درصدد بودند كه انسان اين مهر و محبت و توجه و اعتقاد را در موردي شايسته به كار برد و در راهي كه نتيجه آن جز نيكي و اندوخته نيك نباشد مصرف كند تا سعادت دو جهانش تاءمين گردد.

پس اكنون بايد مظاهر قانون آسماني را كاملا شناساند؛ تا اجتماع ، زندگي آنان را سرلوحه برنامه خويش قرار دهد. آري اين آيين نامه هاي خدايي است كه افكار ملتهب را با نسيم روح نواز خود آرامش مي بخشد. اين پيامهاي اساسي آسماني است كه عواطف سركوفته و خوابيده را بيدار مي كند. و اين قانون نامه صحيح است كه سازنده وحدت است و جمهور بشريت را با پيوندهاي ناگسستني به هم مربوط مي سازد. روح آلوده و ناراحت بشر امروز بيش از هر چيز به تقويت و آرامش و اصلاح نيازمند است ؛ و هيچ گاه به كسب سعادت و آرامش موفق نخواهد شد مگر آنكه در مكتب آزادمرداني چون علي بن ابيطالب و اولاد والاگهرش درس گيرد. آري هنوز سلولهاي مغز انسان با كلمات ملكوتي مربيان بزرگ درنياميخته است . و هنوز با تعاليم جاودان آنان آشنا نيست . جوامع امروز بايد بيايند و در پيشگاه معلم عاليقدر بشريت گردآيند و بشنوند:

( اكثر مصارع العقول تحت بروق المطامع ) (141)

- خردها بيشتر آنجا بلغزد كه آز و طمع برق زند.

( الدنيا خلقت لغيرها و لم تخلق لنفسها ) (142)

- دنياي مادي مقدمه جهان معنوي و عالم باقي است و خود هدف اصلي آفرينش نيست .

( علم لايصلحك ضلال .(143) )

- دانشي كه تو را صلاح و شايستگي نبخشد، مايه گمراهي است .

( العاقل يطلب الكمال ، الجاهل يطلب المال . ) (144)