کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4979

صفحه 4979

آنجا كه ژاله ها از ابرهاي انبوه و تيره فرو مي بارد،

آنجا كه بر بلندترين قله هاي افراشته كوه ، پرندگان بال و پر مي گشايند و مي نشينند،

آنجا كه مرغان خوش الحان ، درون آشيانه هاي تاريك ، در دل شاخسارها، نغمه مي سرايند،

همه را آفريدگار بزرگ جهان مي داند.

آنچه گردبادها دامن كشان از دشتها با خود مي برند،

آنچه در مسير بارانهاي سيل زا ويران مي گردد،

گياهاني كه در ريگزارها و تپه ها مي رويد،

آنچه در دهان صدفها جاي گرفته پرورش مي يابد و در دامن امواج درياها قرار مي گيرد،

آنچه در كرانه دشتها و صحراها، خيمه تاريك شب در خود مي پوشاند،

آنچه در سراسر وادي پهناور گيتي ، چراغ فروزان روز بر آن نور مي پاشد، (158)