کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 5004

صفحه 5004

به عقيده من ، فرزند ابوطالب نخستين كسي بود از عرب كه با روح كلي جهان ، ارتباط و پيوستگي يافت و با او همنشين گشت و شب با او دمساز بود. او اولين كسي بود كه لبانش آهنگ نغمه هاي آن روح را به گوش مردمي رسانيد كه از آن پيش ، چنان نغمه هايي را نشنيده بودند. از اين رو ميان راههاي پر فروغ گفتار او و تاريكيهايي گذشته خويش سرگردان شدند. پس هر كس شيفته آن نغمه ها گشت ، شيفتگي اش وابسته به فطرت است ، و هركه به دشمني او پرداخت ، از ابناء جاهليت است .

علي از جهان درگذشت ، در حالي كه شهيد عظمت خود شد؛ در حالي كه نماز ميان دو لبش بود و دلش از شوق پروردگار لبريز بود، عرب ، حقيقت مقام و قدر علي را نشناخت ؛ تا از ميان همسايگان پارسي آنان ، مردمي به پا خاستند و گوهر و سنگ ريزه را فرق گذاشتند.

علي هنوز پيام خود را به طور كامل به سراسر جهان نرسانده بود كه به سراي جاويدان شتافت . ولي من مي نگرم كه پيش از اينكه چشم از اين خاكدان ببندد، تبسم شادي نقش رخساره اش بود.

قسمت سوم

مرگ علي مانند مرگ پيامبران روشن بين بود؛ همان پيامبراني كه به شهري رو مي آوردند، و با مردم و زماني زيست مي كردند؛ كه شايسته آنان نبود. و سرنوشتي جز غربت و تنهايي نداشتند... (210)

جبران خليل جبران

متفكر و نويسنده پرشور و مواج مسيحي

علي آن شير خدا شاه عرب

الفتي داشته با اين دل شب

شب ز اسرار علي آگاه است