پیام غدیر صفحه 149

زنده بدار و مسکین بمیران و مرا در قیامت در صف فقرا و مساکین محشور کن.

البتّه مسکین و محتاج تنها به معنای این نیست که انسان بی‌کار باشد و کاری نداشته باشد، بلکه یک معنای آن این است که به دنبال ریاست‌طلبی، دنیاطلبی و جاه‌طلبی نباشد. به همین دلیل حضرت از خداوند چنین خواسته‌ای داشتند تا خویش را به این فضائل آراسته کنند.

حضرت علی علیه‌السّلام یکی از فرماندهان و حاکمان کشور اسلامی خود را به واسطه شرکت در یک مهمانی اشرافی و اعیانی که عدّه زیادی از ثروتمندان در آن شرکت داشتند و فقرا و مستمندان از آن سفره رنگارنگ محروم بودند شدیداً مورد مؤاخذه قرار داده و او را توبیخ نمودند.

امام نامه شدید اللّحنی به او نوشتند که با این جملات آغاز می‌شود:

«ای پسر حنیف، به من خبر رسیده است که یکی از مردان بصره تو را به سفره‌ای دعوت کرده است و تو به آنجا شتافته‌ای. خوردنی‌های نیکو برایت آورده‌اند و پی در پی ظرف‌های غذا در برابرت گذاشته‌اند. گمان نمی‌کردم مهمانی مردی را بپذیری که نیازمندان را به جفا رانده باشد و تنها ثروتمندان را دعوت کرده باشد ...»[141]

باید همه مسئولان این نامه تاریخی را بخوانند که چگونه آن حضرت فرماندار خاطی خود را توبیخ کردند.