ولادت تا غدیر صفحه 9

[10]مسند امام احمد بن حنبل، ج 4، ص 370 و ج 1، ص 119- ابن اثیر، اسدالغابه، ج 3، ص 307 و ج 5، ص 205

[11]قندوزی، ینابیع الموده، ج 1، ص 41- ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 2، ص 288- ارشاد مفید، ج 1، ص 352

[12]ارشاد مفید، ج 1، ص 352- ابن مغازلی، مناقب، ص 23- هیثمی، مجمع الزوائد، ج 9، ص 106

[13]ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 19، ص 217 [14]بلاذری، انساب الاشراف، ج 2، ص 156- مسند امام احمد بن حنبل، ج 1، ص 119

[15]خصال صدوق، ج 1، ص 219

[16]این خطبه در مصباح المتهجد شیخ طوسی، ص 752 و مصباح کفعمی، ص 695 نقل شده است.

[17]کشف المحجه سید بن طاووس ص 235- 269.

[18]ترجمه الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب ج 2 ،11

[19]ترجمه الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 2، ص: 15 ،مناشده أمیر المؤمنین علیه السلام در روز رحبه - سال 35

[20]ترجمه الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 2، ص: 46

[21] ترجمه الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 2، ص: 47

[22] ترجمه الغدیر فی الکتاب و السنه و الادب، ج 2، ص: 45

احتجاج مولا به لیله المبیت در اثبات امامت خود

متقی در کنز العمال از ابی الطفیل عامر بن واثله روایت کرده که گفت: در روزی که شوری تشکیل شد یعنی بعد از مرگ عمر- چه عمر تعیین جانشین رسول خدا را محوّل به شش نفر کرده بود که باید یک جا جمع شوند و یکی را از بین خود انتخاب کنند- من پشت در آن خانه ایستاده بودم شنیدم که سر و صدا بلند شد و علی (علیه السلام) گفت: آن روزی که مردم با ابو بکر بیعت کردند نیز به خدا سوگند من از او اولی بودم، و این مقام حق من بود نه او، و همچنان گفت تا رسید بدینجا: حالا عمر هم که از دنیا می رود مرا با پنج نفر دیگر همسنگ می کند و تازه مرا ششمی آنان قرار می دهد، تو گوئی هیچ گونه برتری برای من نسبت به آنان قائل نبوده و هیچ صلاحیت بیشتری در من سراغ نداشته شما پنج نفر هم، هیچ برتری برای من نمی شناسید و همه ما را برای این کار مساوی از لحاظ لیاقت می دانید به خدا سوگند اگر بخواهم حرف بزنم نه عربشان و نه عجمشان نه هم پیمانانشان و نه مشرکشان قادر نخواهند بود که یکی از سخنانم را رد کنند ولی نمی خواهم حرف بزنم، تنها از شما می پرسم آیا هیچ یک از شما بیش از من از رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله و سلّم رفع مانع می کردید و رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله و سلّم به او بیش از من نیاز داشت، خواهید گفت در چه وقت؟ آن هنگامی که در بسترش خوابیدم و جان خود را سپر بلای او کردم و خونم را در معرض ریختن قراردادم؟! همه گفتند: خود و خدا نه (تا آخر حدیث) .