غدیر در سیره امام حسن مجتبی (علیه السلام) صفحه 117

آرامش در پرتو ولایت

آرامش در پرتو ولایت

امام مجتبی علیه السلام در حضور پدر گرامیش خطبه ای خواند که در بخشی از آن فرمود:

«أَمّا بَعْدُ فَإنَّ عَلِیّاً بابٌ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً وَمَنْ خَرَجَ مِنْهُ کانَ کافِراً، أَقُولُ قَوْلِی هَذا، وَأَسْتَغْفِرُ اللهَ لِی وَلَکُمْ.»

«همانا علی بن ابی طالب علیه السلام دربی است که هر کس بر آن وارد شود; یعنی او را بشناسد و بر او اقتدا کند، آرامش و امنیت کامل را درمی یابد و هر کس به آن درب روی نیاورد و مخالفت با او کند کفر و بدبختی و تیره روزی او را فراخواهد گرفت، سپس فرمود: این گفته و مطلب اساسی من است، آنگاه برای خود و دیگران طلب رحمت و آمرزش نموده و گفت: استغفر الله لی و لکم، و سپس از منبر فرود آمد.»

امیر المؤمنین علیه السلام ایستاد و پیشانی و بین دو چشم فرزندش را بوسید و این آیه شریفه را تلاوت کرد:

«ذُرِیَّهً بَعْضُها مِنْ بَعْض، وَاللهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ.»

«فرزندان، بعضی بر بعض دیگر برتری دارند، خدای سبحان شوانا و دانا است.»

این آیه درباره فرزندان ابراهیم علیه السلام است که امامت به بعضی از آنها رسید.(8)

آمرزش گناه در پرتو محبّت

آمرزش گناه در پرتو محبّت

قال الحسن بن علی علیهماالسلام

«وَاللهِ لا یُحِبُّنا عَبْدٌ أَبَداً وَلَوْ کانَ أَسیراً فِی الدَّیْلَمِ إلاّ نَفَعَهُ حُبُّنا وَإنَّ حُبَّنا لَیُساقِطُ الذُّنُوبَ مِنْ بَنِی آدَمَ کَما یُساقِطُ الریحُ الوَرَقَ مِنَ الشَجَرِ.»

«سوگند به خداوند که کسی دوست نمی دارد ما را گر چه در دورترین نقاط; همچون دیلم اسیر باشد مگر این که دوستی ما به حال او مفید خواهد بود، همانا ولایت و محبت ما اهل بیت گناهان فرزندان آدم را از بین می برد همان طوری که باد برگ درختان را از شاخه و تنه او جدا می کند و به زمین می ریزد.»(9)