سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم صلی الله علیه و اله وسلم صفحه 105

بود. از پیامبر پرسیدند که چرا این قدر به خانه او می روید؟ آن جناب پاسخ دادند: من به ام سلیم دل سوز و مهربانم؛ چرا که برادرش، حرام بن ملحان، برای من به شهادت رسید».(1)

عنایت حضرت به فرزندان شهیدان نیز برای اهل مدینه آشکار بود. ایشان فرزندان شاهد را دوست می داشت و با آنان مهربان بود و کودکان نیز پیامبر را چون پدر خود می دانستند. اسماء بنت عمیس، همسر فرمانده رشید اسلام، جعفر بن ابی طالب درباره توجه پیامبر به فرزندان شهیدان می گوید:

در روز شهادت یاران او [در جنگ مؤته] من صبح حدود چهل کیلو آرد خمیر کرده و خورشی هم آماده کردم. پسرانم را شست وشو دادم و برایشان روغن و بوی خوش زدم. ناگاه رسول خدا صلی الله علیه و آله به خانه ام آمد و فرمود: ای اسماء، پسران جعفر کجایند؟ من پسرها را حضور رسول خدا صلی الله علیه و آله آوردم. آنها را به سینه خود چسبانید و بویید. سپس چشمانش نمناک شد و گریست. گفتم: ای رسول خدا! مثل اینکه خبری از جعفر به شما رسیده است؟ فرمود: آری، امروز کشته شد. من شروع به داد کشیدن و ضجه زدن کردم و زنان دور من جمع شدند. رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: ای اسماء سخن ناسزا نگویی و بر سینه خود نکوبی! پیامبر از آنجا به خانه دختر خود، فاطمه رفت و فاطمه گفت: وای بر من از مصیبت عمویم! پیامبر فرمود: آری، باید بر کسی همچون جعفر، گریه کنندگان بگریند.(2)

پیامبر خدا از شنیدن خبر شهادت جعفر که همواره در حال جهاد بود، بسیار متأثر شد. عبداللّه، فرزند جعفر درباره آن روز می گوید: «ایشان بر سر