سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم صلی الله علیه و اله وسلم صفحه 106

من و سر برادرم دست می کشید و از چشمانش اشک سرازیر می شد و از ریش او اشک می چکید.»(1) پیامبر به خانه دیگر شهیدان جنگ مؤته نیز رفت. در گزارشی آمده است: «چون خبر شهادت زید بن حارثه، فرمانده سپاه مؤته، به مدینه رسید، پیامبر به خانه او رفت. هنگامی که دختر زید، پیامبر را در آستانه در دید، گریه کنان به سوی پیامبر شتافت و پیامبر نیز گریست. از آن حضرت سؤال شد: چرا گریه می کنید؟ پیامبر [که در حکم پدر خوانده زید و شدیدا به او علاقه مند بود، ]فرمود: این علاقه مندی دوست به دوست است».(2)

پیامبر مانند این عنایت را به جانبازان و خانواده های ایشان داشت. پیامبر خدا، جانباز را نشانی از شهید می دانست که عطر و بوی او را می دهد و در روز قیامت، در حالی می آید که بویش همچون بوی مشک و رنگش مانند رنگ زعفران است.(3)

ل) ترویج فرمان برداری از والدین

ل) ترویج فرمان برداری از والدین

پروردگار تو مقرر کرد که جز او را مپرستید و به پدر و مادر [خود] احسان کنید. اگر یکی از آن دو یا هر دو، در کنار تو به سالخوردگی رسیدند، به آنها [حتی] اوف مگو و به آنان پرخاش مکن و با آنها سخنی شایسته بگوی و از سر مهربانی، بال فروتنی بر آنان بگستر. (اسراء: 23_24)

پیامبر که طعم تلخ یتیمی را چشیده بود، پیوسته بر تکریم و بزرگ داشت والدین تأکید می ورزید و این اهتمام، بر اساس رهنمودهای قرآن بود؛ زیرا

1- مغازی تاریخ جنگ های پیامبر، ص584.
2- ابن ابی الدنیا، الاخوان، ص152 / 88 .
3- مسند احمد، ج5، ص231.