سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم صلی الله علیه و اله وسلم صفحه 123

می کردند تا صبح فرا رسد. وقتی صبح شد، یهودیان برای کار با وسایل کشاورزی (بیل و کلنگ و زنبیل های مخصوص) خود از خانه هایشان خارج شدند که ناگهان با لشکر اسلام روبه رو شدندند. یهودیان گفتند: به خدا قسم، لشکر محمد است. محمد به حرف خود وفا کرد. پیامبر خدا هم فرمود: «أَللّه ُ أَکْبَرُ خُرِبَتْ خَیْبَرُ؛ خیبر خراب شد».(1)

پیامبر در صورتی با غافل گیری در جنگ مخالف بود که اساسا دشمن از حرکت سپاه اسلام آگاه نباشد. در ماجرایی که انس بن مالک بیان کرده، به روشنی، ناآگاهی یهودیان از حرکت سپاه اسلام آشکار است؛ زیرا آنان می خواستند برای انجام کارهای روزانه خویش از خانه هایشان خارج شوند که ناگاه با سپاه حضرت محمد صلی الله علیه و آله روبه رو شدند. اگر در متن نبرد، جنگ جوی مسلمان بر ضد دشمن مسلح خویش فریب به کار بندد، از نگاه اسلام جایز است. پیامبر خدا در این باره چنین فرموده است: «أَلْحَرْبُ خُدْعَهٌ؛ جنگ، نیرنگ است».(2)

در جنگ احزاب میان امام علی علیه السلام و عمرو بن عبدود _ قهرمان نامدار عرب _ جنگ سختی درگرفت. در پایان نبرد تن به تن میان این دو، علی علیه السلام به عمرو چنین گفت:

ای عمرو! (در بزدلی تو) همین بس نیست که من به جنگ تن به تن با تو آمده ام و تو که شهسوار عربی، با خودت کمک آورده ای؟

عمرو برگشت که پشت سر خود را نگاه کند. علی علیه السلام بی درنگ چنان ضربه ای بر دو ساق پای او وارد آورد که از پیکرش جدا شدند و گرد