سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم صلی الله علیه و اله وسلم صفحه 125

افراد ناتوان با خطر روبه رو هستند. این گروه، شاید از مسلمانان ناخرسند باشند و از نظر اعتقادی، دشمن به شمار آیند، ولی اخلاق اسلامی حکم می کند رزمنده مسلمان با آنان درگیر نشود. درگیری با آنان تنها در صورتی جایز است که این افراد برای کشتن مسلمانان، سلاح به دست گیرند و بخواهند مسلمانی را بکشند. در این صورت نیز پیامبر فرموده است: «تا جایی که می شود، از کشتن آنان خودداری کنید».(1)

امام صادق علیه السلام می فرماید:

رسول خدا صلی الله علیه و آله هرگاه می خواست سپاهی را گسیل دارد، آنها را فرا می خواند و در برابر خود می نشاند و می فرمود: به نام خدا و با یاری خدا و در راه خدا و بر آیین پیامبر خدا ره سپار شوید. در غنایم خیانت نکنید. دست به مُثله کردن نزنید. نیرنگ به کار نبرید. پیرمرد فرتوت، کودک و زن را نکشید و درختی را قطع مکنید، مگر ناچار شوید.(2)

سفارش های فراوان پیامبر مبنی بر نهی از کشتن بی پناهان، نشان دهنده حق مداری، روح بلند و انسان دوستی آن حضرت است. با وجود این سفارش ها، گاه دیده می شد که در میان نبرد، مسلمان خطاکاری به عمد یا از سر غفلت، به کودک یا زنی حمله می کرد. در این گونه موارد، پیامبر خدا به شدت ناراحت می شد و خطاکاران را بازخواست می کرد.

اسود بن سریع، از یاران پیامبر می گوید:

توفیق همراهی پیامبر خدا در یکی از جنگ ها نصیبم شد. با پیامبر به سوی معرکه حرکت کردیم. دیدیم که مسلمانان بسیاری از مشرکان را کشته اند و