سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم صلی الله علیه و اله وسلم صفحه 145

کتاب به اسلام سود می جست. سفارش ایشان به فرماندهان سپاه این بود که باید پیش از جنگ، مخالفان و دشمنان خویش را به اسلام فرا بخوانید. حضرت محمد صلی الله علیه و آله نیز پیش از هر نبردی، چنین می کرد. در صورتی که مسلمانان بر دشمنان پیروز می شدند و افرادی را اسیر می کردند، نخستین کار پیامبر، فعالیت های فرهنگی بود. ایشان با تبلیغ دین اسلام و گشودن افق های رهایی از تاریکی های دنیوی، اسیران را ارشاد می کرد. تبلیغ اسلام، تحمیل عقیده نیست. آن حضرت هیچ کس را مجبور نکرد که اسلام را بپذیرد. بر اساس قوانین نظامی، دشمنی که برای براندازی، با تمام توان خویش در برابر گروهی بایستد، محکوم به مرگ است. پیامبر خدا به چنین افرادی که حکمشان اعدام بود، راه اسلام را نشان می داد. از آنجا که این دعوت، فرهنگی و عقیدتی بود، فرصت بسیاری می طلبید. ازاین رو، حضرت نیز وقت زیادی برای هدایت فرد گمراه صرف می کرد. «در غزوه دومه الجندل، محمد بن سلمه، کافری را اسیر کرد و نزد پیامبر آورد. حضرت از یاران اسیر پرسید. محمد بن سلمه گفت: دیروز همگی فرار کردند و تنها کسی که اسیر شده، همین فرد است. پیامبر خدا اسیر را تحویل گرفت و چند روز به او اسلام و بایسته های آن را عرضه می کرد. پس از چند روز، اسیر اسلام آورد و پیامبر آزادش کرد».(1)

دعوت چند روزه پیامبر، همراه استدلال و پاسخ به شبهه های عقیدتی اسیران بود. آن حضرت آن قدر به هدایت کافر جاهل علاقه مند بود که