سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم صلی الله علیه و اله وسلم صفحه 17

غفلت بودند؛ اگر حمله می کردیم، گروهی را می کشتیم، ولی باز هم ساعت نماز فرا خواهد رسید و نماز در نظر آنها، محبوب تر از جان ها و فرزندانشان است.

در فاصله نماز ظهر و عصر، جبرئیل آیه 106 سوره نساء را نازل کرد و نماز خوف را به پیامبر آموخت. هنگام نماز عصر که شد، بلال اذان و اقامه گفت و پیامبر و مسلمانان رو به قبله ایستادند و دشمن هم برابر ایشان بود. پیامبر تکبیره الاحرام گفت و هر دو صفی که برای نماز ایستاده بودند، تکبیر گفتند و وقتی پیامبر رکوع کرد، هر دو صف به رکوع رفتند، ولی هنگامی که پیامبر به سجده رفت، صفی که متصل به آن حضرت بودند، سجده کردند و صف دوم به حالت قیام، متصل به رکوع مانده بود و پاسبانی می کردند و چون سجده پیامبر با صف اول پایان یافت، آنها قیام کردند و صف دوم با اندکی تأخیر، هر دو سجده خود را انجام دادند. در رکعت دوم نیز به همین صورت عمل کردند.(1) پیامبر با این شیوه نقشه دشمنان را خنثا کرد و نماز در سخت ترین شرایط و به شکلی پسندیده برپا شد.

توجه ویژه پیامبر به نماز و علاقه مندی ایشان به عبادت سبب شده بود آن حضرت در هر فرصتی که پیش می آمد، نماز بخواند. گزارش های بسیاری درباره نمازهای مستحبی ایشان در شب ها و روزهای نبرد در دست است. این شیفتگی به نماز، به یاران پیامبر نیز منتقل شده بود. در احوالات عباد بن بشر _ سر پاسدار خیمه رسول خدا صلی الله علیه و آله _ چنین آمده است، او تا