سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم صلی الله علیه و اله وسلم صفحه 18

صبح در کنار خیمه پیامبر نماز می گزارد. محمد بن مسلمه نقل می کند:

در یکی از شب های جنگ احزاب، خالد بن ولید همراه صد سوار، از ناحیه وادی عقیق به مقابل خیمه پیامبر، در آن سوی خندق رسیدند. من مسلمانان را متوجه کردم و به عباد بن بشر که مسئولیت حفاظت خیمه پیامبر را داشت، بانگ زدم: مراقب باش غافل گیر نشوی! او در حال نماز بود و چون صدای مرا شنید، به سرعت به رکوع و سجود پرداخت تا نماز خود را پایان برد.(1)

تربیت شدگان مکتب نبوی بر مبنای سیره حضرت در جنگ ها رفتار می کردند. امام علی علیه السلام به فرماندهان خویش یادآوری کرده بود که نماز را از یاد نبرید. برای نمونه، به جاریه بن قدامه که مأمور سرکوب کردن بُسر بن ابی ارطاه بود، چنین نوشت: «نماز را در اول وقت آن اقامه کنید و در شب و روز نبرد، خدا را از یاد نبرید».(2)

2. دعا و نیایش

اشاره

2. دعا و نیایش

ای کسانی که ایمان آورده اید! چون با گروهی برخورد می کنید، پایداری ورزید و خدا را بسیار یاد کنید، باشد که رستگار شوید. (انفال: 45)

بگو اگر دعای شما نباشد، پروردگارم هیچ اعتنایی به شما نمی کند. (فرقان: 77)

همه پیامبران بر خواندن دعا و مناجات با حق تعالی تأکید داشتند و دعا کردن، از مسائل مشترک همه ادیان آسمانی است. دین مبین اسلام بیش از دین های دیگر بر دعا تأکید کرده است، به گونه ای که عنایت ویژه خدا را