سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم صلی الله علیه و اله وسلم صفحه 56

کوشش در قالب حرکت نظامی باشد، همان نبردهای دفاعی یا ابتدایی است که مسلمانان برای حفظ دین یا گسترش آن در پیروی از امام و رهبر خویش انجام می دهند. این واژه، اصطلاحی شرعی است که اسلام آن را برای پیکارها به کار برده و بار ارزشی آن آشکار است. پیش از اسلام، از دو واژه برای نبرد استفاده می کردند: غزوه و حرب. واژه شناسان، غزوه را به معنای طلب می دانند؛ چون نبردهای قبیله ها برای غارت و کسب روزی انجام می شد. واژه حرب، اعم از غزوه است و بیشتر درباره جنگ های بزرگ بین حکومت ها به کار برده می شود. فرق دیگر این دو واژه، آن است که در غزوه، معمولاً حرکت سپاهیان و حمله آنان ناگهانی بود، ولی در حرب، دو حکومت از لشکرکشی یکدیگر آگاه می شدند. البته عرب ها واژه های دیگری نیز برای غزوه یا حرب به کار می بردند. برای نمونه، اگر غزوه شب رخ می داد، آن را «البیات» می گفتند.

با توجه به آنچه گذشت، زیبایی واژه جهاد آشکار می شود. در آیه ها و روایت ها، بیشتر از این واژه استفاده شده است.(1)

دو _ شهادت

دو _ شهادت

واژه مبارک شهید نیز جزو واژگان اسلامی است و بار ارزشی ویژه ای دارد. در مکتب اسلام، تنها به کسی شهید گفته می شود که در راه خدا جهاد کند و کشته شود. بنابراین، به کسانی که تنها برای وطن و بدون هیچ انگیزه دینی کشته شوند، شهید نمی گویند، هرچند تلاش آنان قابل ستایش است. در