غدیر در سیره حضرت معصومه سلام الله علیها صفحه 9

کریمه اهلبیت،مهدی پور، ص 64-63

تدفین توسط ولی خدا

حضرت معصومه اهل بیت علیها السلام پس از هفده روز عبادت و انس با معبود در شهر شیعه نشین قم و در منزل موسی بن خزرج، بزرگ خاندان اشعری، در اثر شدت بیماری به سوی فردوس برین رحلت نمود و به مصداق آیه َیا اَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ ارْجِعِی اِلَی رَبِّکِ رَاضِیَهً مَرْضِیَهً(1) با نفسی مطمئنه، در حالی که راضی به قضای ربوبی و مرضیِ الهی بود به دیدار ربّ خویش شتافت،

بعد از وفات آن صفیّهالله، معصومه علیها السلام، شهر قم غرق در ماتم و غم شد. پیکر مقدس حضرتش را بعد از غسل و کفن به سوی قطعه زمینی به نام «بابلان» که متعلق به موسی بن خزرج بود، تشییع کردند؛ ولی به هنگام دفن، آل سعد بر سر کسب افتخار تدفین آن شفیعه روز جزا و ودیعه آل طه علیها السلام اختلاف نمودند و به گفتگو پرداختند و بالاخره تصمیم گرفتند، این کار را به پیرمرد صالحی به اسم قادر بسپارند.

مردم در انتظار آمدن آن پیرمرد مؤمن به سر می بردند که ناگاه دو سوار را دیدند، با روی پوشیده، از جانب ریگزار به سوی آنان می آیند. چون به نزدیک جنازه رسیدند، پیاده شدند و بر آن نماز خواندند و سپس پیکر حضرت معصومه علیها السلام را به داخل سردابی که از قبل مهیا شده بود، بردند و به خاک سپردند و بدون آنکه با کسی سخنی بگویند، بیرون آمده، سوار شدند و رفتند و کسی هم آنها را نشناخت.(2)

بنا به اظهار صاحب کتاب «تاریخ قم» محتمل است که یکی پدر بزرگوارش، موسی بن جعفر علیه السلام و دیگری برادر عالی قدرش، حضرت رضا علیه السلام بوده باشند؛ اما به هر حال، از جمله اولیای الهی بوده اند که خود دلالت بر منزلت والای کریمه اهل بیت، فاطمه معصومه علیها السلام و نهایت جلالت قدر وی دارد.