غدیر در گذر زمان صفحه 248

از فرازهای نقل شده به خوبی روشن می شود که پیامبر اکرم  صلی الله علیه و آله همواره به یاد حمایتهای بی دریغ حضرت ابوطالب بود ، هرگز خوبیهای او را به فراموشی نسپرد ، و از اینرو ، وقتی در مدینه خشکسالی شد و پیامبر ، دعای طلب باران خواند و باران سیل آسا از آسمان فروریخت ، تبسمی کرد و فرمود :

للّه ِِ دَرُّ اَبِی طَالِبٍ ، لَوْ کَانَ حَیّاً لَقَرَّتْ عَیْنُهُ ، مَنْ یُنْشِدُنَا قَوْلَهُ ؛

خیر کثیر ابوطالب از آن خداست ، اگر زنده بود دیدگانش روشن می شد . کیست که اشعار او را برای ما بخواند ؟

امیرمؤمنان  علیه السلام برخاست و اشعار معروف وَاَبْیَضُ یُسْتَسْقَی الْغَمَامُ بِوَجْهِهِ ؛(1) و انسان رو سفیدی که به وسیله او از ابر ، طلب باران می شود را انشاد کرد .

پیامبر اکرم  صلی الله علیه و آله بر فراز منبر این اشعار را استماع کرد و برای حضرت ابوطالب ، مغفرت طلب کرد . پس مردی از « کنانه » برخاست و قصیده ای در مدح ابوطالب انشاد کرد و مورد تأیید پیامبر قرار گرفت .(2)

ابوطالب از دیدگاه علی  علیه السلام

مولای متقیان امیرمؤمنان  علیه السلام بیاناتی کافی و شافی در حقّ پدر