- پیشگفتار 1
- 1- ابلاغ ولایت، مأموریت پیامبر 5
- 2- اکمال دین و اتمام نعمت 11
- 3- محبوب خدا 15
- 4- ولایت برمؤمنان 17
- 5- عذاب منکر غدیر 20
- 6- عمل پیامبر بر اساس وحی 21
- 7- ضرورت مودّت اهلبیت 23
- 8- مصداق صراط مستقیم 29
- 9- پیشینه توسّل به اهلبیت 31
- 10- گستره والدین 32
- 11- جانفشانی شبانه 33
- 12- پایمردی در میدان جهاد 35
- 13- انفاقی همه جانبه 36
- 14- جان پیامبر 37
- 15- مؤذن در اعراف 40
- 16- سفیر سوره برائت 42
- 17- اهمیت ایمان و جهاد 44
- 18- پیشگامی در ایمان 45
- 19- حقیقت محض 47
- 20- شاهد پیامبر 48
- 21- هادی امّت 50
- 22- محبتش هدیه خداوند 51
- 23- وزیر و یاوری نمونه 52
- 24- معیار سنجش اعمال 53
- 25- رفعت و برتری 55
- 26- اولین یاور در اولین میهمانی 56
- 27- عروه الوثقی و حبل الله 58
- 28- قهرمان جهاد و عبادت 60
- 29- امام معصوم 63
- 30- امام مبین و صالح مؤمنان 65
- 31- دریای بیکران 66
- 32- نجوایی اختصاصی 67
- 33- ایثار خالصانه خانوادگی 69
- 34- نبأ عظیم 71
- 35- حلال مشکلات 72
- 36- استمرار امامت 73
- 37- خیر البریّه 74
- 38- جایگاه بی نظیر رزمندگان 76
- 39- همتای کوثر 78
- 40- بت شکنی بر دوش پیامبر 80
3- محبوب خدا
(یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا مَنْ یرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دِینِهِ فَسَوْفَ یأْتِی اللهُ بِقَوْمٍ یحِبُّهُمْ وَ یحِبُّونَهُ أَذِلَّهٍ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ أَعِزَّهٍ عَلَی الْکافِرِینَ یجاهِدُونَ فِی سَبِیلِ اللهِ وَ لا یخافُونَ لَوْمَهَ لائِمٍ ذلِکَ فَضْلُ اللهِ یؤْتِیهِ مَنْ یشاءُ وَ اللهُ واسِعٌ عَلِیمٌ) «مائده ،54»
ای کسانی که ایمان آورده اید! هر کس از شما که از دین خود برگردد (به خدا ضرری نمی زند، چون) خداوند در آینده قومی را خواهد آورد که آنان را دوست دارد و آنان نیز خدا را دوست دارند. آنان نسبت به مؤمنان نرم و فروتن و در برابر کافران سرسخت و قاطعند، در راه خدا جهاد می کنند و از ملامت هیچ ملامت کننده ای نمی هراسند. این فضل خداست که به هر که بخواهد (وشایسته ببیند) می دهد و خداوند وسعت بخش بسیار داناست.
در روایت است: «چون این آیه نازل شد، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم دست به شانه ی سلمان فارسی زد و فرمود: هموطنان تو مصداق این آیه اند».(1)
امام باقر علیه السلام درباره ی «یحِبُّهُمْ وَ یحِبُّونَهُ» فرمود: «مراد علیّ علیه السلام و شیعیان اویند».(2)
1- . تفسیر نورالثقلین.
2- . تفسیر فرات کوفی، ص 123.