قرآن و غدیر صفحه 43

او دانسته اند. در حالی که برای به دست آوردن دل کسی، کاری بی خطر به او محوّل می کنند، نه تلاوت آیاتِ برائت از مشرکان، آن هم در منطقه ی شرک و توسّط کسی که بسیاری از مشرکان را در جنگ ها کشته

است و عدّه ای کینه ی او را در دل دارند! وقتی خداوند به حضرت موسی علیه السلام فرمان داد که نزد فرعون رفته او را به توحید دعوت کند، وی گفت: خدایا من یک نفر از آنان را کشته ام، می ترسم مرا به قصاص بکشند، برادرم را به همراه من بفرست؛ ولی علی علیه السلام که تعداد زیادی از سران شرک را کشته بود، به تنهایی رفت و آیاتِ برائت را در نهایت آرامش خواند، آن هم در جای حسّاسی چون منی و کنار جمره ی عقبه.

نکاتی که توسّط علی علیه السلام به کفّار اعلام شد، عبارت بود از:

1. اعلام برائت و لغو پیمان ها. (به دلیل پیمان شکنی مکرر آنان)

2. ممنوعیت شرکت مشرکان در حج از سال آینده.

3. ممنوعیت طواف در حالت برهنگی.

4. ممنوعیت ورود مشرکان به خانه ی خدا.

ماجرای تلاوت آیات این سوره توسّط علی علیه السلام ، در کتب اهل سنّت نیز آمده و از اصحاب، کسانی همچون ابوبکر و علی علیه السلام ، ابن عباس، انس بن مالک، جابربن عبداللَّه انصاری آن را روایت کرده اند و در منابع بسیاری نقل شده است.(1)