فرهنگ غدیریه : فرهنگ الفبایی صفحه 190

حُسان (= شمشیر بُرّان) داده بودند و دلیلش هم این بود که با اشعارش بسیار از اردوگاه اسلام دفاع می نمود(1).

حضرت امام حسن علیه السلام و امام حسین علیه السلام

امیرالمؤمنین علی، حسنین علیه السلام را همیشه به نام فرزندان رسول خدا صلی الله علیه و اله می نامید. مثل این که این دو پسر را شریف تر از آن می شمرد که فرزند خود بشمارد یا بدین ترتیب می خواست حساب حسن و حسین علیه السلام را در میان فرزندانش جدا کند، ولی امیرالمؤمنین به حسن با چشم دیگری نگاه می کرد.

از وصایایی که در وصیّت نامه های خود به نام حسن علیه السلام می نگارد و به وی عشق می ورزد، پیداست که امیرالمؤمنین بزرگ ترین فرزندان فاطمه را با چه حرارت و التهابی دوست می داشته است.

در جهاد جمل وقتی که محمدبن حنفیه نتوانسته بود صفوف قبایل از دوضبّه را بشکافد و شتر عایشه را پی کند و در عوض امام حسن آن صف های مسلّح را از هم شکافت و دلخواه پدر را انجام داد محمد خیلی خجالت کشیدید. خیلی سرخ شد.

امیرالمؤمنین پیش آمد و فرمود:

­ «محمد می بینم که خجالت کشیده ای.»

­ آری یا امیرالمؤمنین چون نتوانسته ام مثل برادرم حسن وظیفه ام را انجام بدهم.