فرهنگ غدیریه : فرهنگ الفبایی صفحه 338

علی علیه السلام در زیبایی پس از پیامبر صلی الله علیه و اله بی نظیر بود و یک هیئت معتدل و متناسب و یک قامت ورزیده و قوی داشته است. آن حضرت توانست روحیات خود را با قوای جسمانی بروز دهد و از خود آثاری بگذارد که چشم روزگار ندیده است(1).

صوفیه و صوفی ها

پیرامون راز نامگذاری «صوفیّه» قول هایی را ذکر نموده اند که مشهورترین قول چنین است:

اشتیاق صوفیّه از «صوف» است و آنان را صوفیّه نامیده اند؛ زیرا در تابستان و زمستان، پشم می پوشیده اند.

حسن بصری گوید: «هفتاد بدری را درک نمودم که لباس آن ها پشم و مو بود.»

محدث جزایری در زمینه آغاز پیدایش این طایفه می گوید:

نام «تصوّف» در فرقه ای از حکما که از راه حق منحرف شدند، به کار برده می شد و پس از آن ها در گروهی از زندیق ها، یعنی هندی ها و برهمایی ها به کار برده شده است.

با آمدن اسلام، این کلمه در گروهی از اهل خلاف، همانند «حسن بصری»،«سفیان ثوری»،«ابوهاشم کوفی»وهمانند آن ها به کاررفته است.

الف) دیدگاه صاحب کتاب «نفحات الانس»

صاحب کتاب «نفحات الانس» می نویسد: «نخستین کسی که این نام برای او اختراع شد، «ابوهاشم کوفیِ شامی صوفی» می باشد که معاصر با «سفیان ثوری» بوده است.