فرهنگ غدیریه : فرهنگ الفبایی صفحه 339

ب) دیدگاه صاحب کتاب حدیقه الشیعه

در کتاب «حدیقهًْ الشیعه» آمده است:

«او همانند راهبان، لباس های خشنِ پشمی می پوشید و حلول و اتحاد را برای خودش همانند نصرانی ها پیرامون عیسی- درود بر او باد- باور داشت.

سپس در ادامه ی آن می نویسد:

«هدف این ملعون از وضع مذهب تصّوف، هدم مذهب اسلام بوده و از امامان- درود بر آنان باد- حدیث هایی در طعن او وارد شده است.

هنگامی که آنان مذهبی را اختراع نمودند که دربردارنده ی رهبانیت، نصرانیت، کفر و اسلام بوده، امامان- درود بر آنان- آن ها را «مبتدعه» نامیده اند و از آن جا که اهل ریا بودند «مرائیه» و چون تصوّف را پایه گذاری نموده اند، علما آن ها را «متصوّفه» نام نهاده اند. نیز به خاطر لاف زنی فراوان آن ها، «متصلّفه» نام گرفتند.

برای صوفی ها، نام های دیگری نیز هست که مشهورترین لقب ها و نام های آن ها، «صوفیّه»، «متصوّفه»، «متصلّفه»، «مبتدعه»، «رزّاقیّه»، «غلات»، «غالیه» و «حلّاجیه» می باشد(1).

عقاید فاسد آنان فراوان است که بعضی از آنها پیرامون حلول و اتحاد، دلیل عقلی بر بطلان وحدت وجود، دلیل نقلی بر ردّ وحدت وجود، اعتقاد به مخلّد نبودن کفّار در آتش، اعتقاد به جبر، اعتقاد به سقوط عبادات با رسیدن به مرتبه ی وصول و یقین، تکیه ی بر حدیث های مجهول، التزام آنان به فرمان برداری از مرشد، عبادت