فرهنگ غدیریه : فرهنگ الفبایی صفحه 416

شهادت عمّار بن یاسر در لشکر معاویه هیجان دیگری آورده بود. حدیث «تَقْتُلک الفِئَهًْ الباغِیهًْ» قوم گمراه و ظالم تو را خواهند کشت.

حدیثی که همه به صحتش گواهی می دادند و این معاویه و قومش بودند که عمّار را کشته بودند. ولی معاویه از آن چالاک تر و حیله گرتر بود که بگذارد این حوادث شیرازه ی کارش را از هم بگسلد(1).

عمار بن یاسر از یاران و مدافعان ولایت امیرمؤمنان علی علیه السلام به شمار می رود.

عمر بن خطّاب

مردی بلندبالا، سیاه چرده، تندخوی و یک دنده. اسم پدرش خطاب ابن نفیل و اسم مادرش حنظله دختر هاشم بن مغیره ی مخزومی بود.

نسبش به قبیله ی «عدی» می رسد و این عدی پسر کعب بن لوی بن غالب بود.

قبیله ی بنی عدی در میان قریش مثل بنی تیم قومی گمنام و ضعیف بود. بنابراین عمر هم مثل ابوبکر در خانواده ای وضیع و فرو افتاده ای تربیت یافته بود.

با هم اعمال خلاف وی را می خوانیم:

1.مردی بسیار بی سواد و بی اطلاع بود. تا آن جا که کار خود را به رسوایی کشانید. با این که در سال های پنجم و ششم بعثت به دین اسلام گرویده بود به طور مطلق از قرآن و تعلیمات دینی