بحث چهارم:تأویل ناپذیری حدیث غدیر
عدۀ ه ای مدّعی شده اند که پیامبر اکرم(علیهما السلام) از اقدامات و سخنانش در روز غدیر، قصد این را نداشته است که علی(علیه السلام) را به عنوان ولی و رهبر مسلمین و جانشین پس ازخود منصوب کند! بلکه می خواست فضیلت و جایگاه او را تبیین نماید. چنان که کلمۀ «ولی» به معنای ناصر، صدیق و محبوب هم استخدام می شود؛ بنابر این، ضرورتی ندارد که آن را بر «اولویّت در تصرّف» حمل کنیم تا به معنای رهبر و حاکم و متولّی امور مسلمین باشد.
ولی ملاحظه و بررسی اوضاع مربوط به این واقعۀ تاریخی که رسول اکرم(علیهما السلام) آن را ایجاد کردند، هیچ مجالی برای این تأویل باقی نمی گذارد و آن را مدّعایی بدون دلیل می کند.
جمع کردن هزاران نفر در آن گرمای سوزان و دستور به بازگشت کسانی که جلوتر و ملحق شدن کسانی که عقب تر بودند و سفارش به این که حاضران به غایبان برسانند و خبر دادن از نزدیک بودن رحلت خویش و گرفتن اقرار به توحید، معاد و نبوّت و یادآوری اولویّت خود نسبت به مؤمنین، همگی دلیل بر این است که پیامبراکرم(علیهما السلام) در صدد بیان امر بسیار مهمّی بوده است.