فرهنگ غدیر صفحه 113

بیت الأحزان

خانۀ اندوهها،سند مظلومیت اهل بیت پس از رحلت پیامبر خدا صلّی اللّه علیه و آله و غصب خلافت و ظلم به اهل بیت.حضرت فاطمه پس از وفات پدرش پیوسته غمگین،گریان و مظلوم بود.

آنچه گروه سقیفه و غاصبان خلافت بر سر او و خانه اش و شوهرش آوردند،مصیبتی جانکاه بود.وی هم از داغ رحلت پدر می سوخت،هم از غصب خلافت،هم از آلام روحی و جسمی خویش.گریه اش نیز نوعی اعتراض به وضع حاکم به شمار می رفت.نزد علی علیه السّلام به شکایت آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است،وقت خاصّی برای گریه اش قرار دهد تا آنان به استراحت!بپردازند.

روزها حضرت زهرا به بیرون مدینه می رفت و حسن و حسین علیهما السّلام را هم با خود می برد و زیر درخت«اراک»می نشست و در سایۀ آن تمام روز را بر پدرش می گریست.نزدیک غروب،علی علیه السّلام به سراغشان می رفت و به خانه می آمدند.مخالفان آن درخت را هم قطع کردند.حضرت زیر آفتاب می نشست و می گریست.علی علیه السّلام برای او اتاقی ساخت و نامش را«بیت الأحزان»گذاشت.

بیت الأحزان،سمبل غمها و مظلومیتهای او در طول تاریخ گشت.فاطمه علیها السّلام روزها به آن کلبۀ غم می رفت و با پدر درد دل می کرد و می گریست،شب به خانۀ غم آلود برمی گشت. (1)«کلبۀ احزان شود روزی گلستان،غم مخور».

در مورد حضرت یعقوب هم سخن از بیت الاحزان و خانه ای که در آن بر یوسف گم گشته اش می گریست،نقل شده است.«بیت الأحزان»نام کتابی از محدّث قمی در مصائب حضرت زهرا علیها السّلام است. (2)

-مظلومیت اهل بیت علیهم السّلام.

بیت الطّشت-دکّه القضاء