فرهنگ غدیر صفحه 130

انسانها را در کف داشت،آن روز هم که در پهنۀ غدیر و در جمع حاجیان برگشته از زیارت خانۀ خدا،به خطبه خوانی پرداخت،باز در اندیشۀ هدایت امّت و تضمین سعادت آنان بود.

این است که غدیر،حلقۀ میانی«رسالت»و«امامت»است.از سویی به«بعثت در حرا» وصل می شود،از سوی دیگر به«شهادت در کربلا»پیوند می خورد و فاصلۀ میان حرا تا کربلا را،دریایی از باورهای پاک و هدایتهای آسمانی پرکرده است که در«غدیر»،تجسّم یافته است.

دریای غدیر،از ریزش آبشارگون وحی بر جان محمّد صلّی اللّه علیه و آله لبریز است و قامت دین در زلال«غدیر خم»انعکاس می یابد.غدیر،یک کتاب مبین است،سندی برای تداوم خطّ رسالت در جلوۀ امامت و صراطی است مستقیم که به سنّت پیامبر منتهی می شود.

امّتی که پاسدار غدیر باشد،عاشوراهای مظلومیّت و کربلاهای خون و شهادت را شاهد نخواهد بود و ولایت در محاق غربت و تنهایی نخواهد ماند.دریغ و صد دریغ،که کوردلان و خفّاشان به تابش خورشید دل و دیده نسپارند و به تیرگی و ظلمت خو کنند و همچون گله ای بی چوپان باشند و راهی بی راهنما و شبی بی چراغ و کشتی بی ناخدا و دشت بی چشمه و کویر بی آب...

قافله ای که از زیارت برمی گشت و راهش حق بود و بارش ایمان و مقصدش«اللّه»، وقتی به غدیر خم رسید،چشم به افقی دوخت که پیام هدایت داشت و دستی را دید که خورشیدی را فرادست برد و به همگان نشان داد و گوش امّت به دهانی بود که از وحی و غیب می گفت و به خدا وصل بود و دامن دامن معرفت برای بندگان خدا هدیه می داد و خرمن خرمن کرامت و معنویت،پیش پایشان می ریخت،تا از وسوسه های نفس و تلبیس ابلیس و فریب نفاق،رها شوند و همچنان«عبد خدا»و«مطیع رسول»بمانند.ولی...مگر شیطان می گذارد که بندگان خدا،راه بندگی را بی دردسر بپیمایند و به مقصد برسند؟

خطبۀ حضرت رسول صلّی اللّه علیه و آله در آن دشت سوزان،آب گوارایی برای روحهای عطشناک بود که می رفت تا همیشۀ تاریخ را سیراب سازد.امّا مگر گذاشتند که این زلال گوارا،به جانهای تشنه برسد؟!

رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله می خواست دست«امت»را در دست«امام»بگذارد،تا نه گمراه شوند و