فرهنگ غدیر صفحه 131

نه سرگردان،نه تشنه بمانند و نه در دام نفس بیفتند.این بود که منشور بلند و جاودانۀ «خطبۀ غدیر»را سرود و به گوش تاریخ سپرد.مردم نیز،پیمانها بستند و تبریکها گفتند و قولها دادند.امّا تاریخ نشان می دهد که آن عهدها شکست و آن پیمانها از یادها رفت.

افسوس که گروهی از امت،در کلاس درسهای نبوت و وحی،مردود شدند و آن همه «یاد»ها را به«نسیان»سپردند...

هزاران دست بیعتگر کجا رفت؟ وفا با آل پیغمبر کجا رفت؟

اگر مولی«ولی»می شد،چه می شد؟ خلیفه،گر«علی»می شد،چه می شد؟

ولی...خاتم دوباره بی نگین شد عدالت با علی،خانه نشین شد

اینک،ماییم و علی علیه السّلام،که غدیر خم را از دریای فضایلش به موج نشانده است.

علی علیه السّلام،برگزیدۀ محمّد صلّی اللّه علیه و آله نبود،بلکه منتخب خدا بود.پیامبر اکرم،تنها مأمور ابلاغ پیام آسمانی بود(بلّغ ما أنزل إلیک)و اگر در آن نیمروز داغ،آن پیام را نمی رساند،رسالت الهی را به انجام نرسانده بود.

اینک ماییم و غدیر،که مرامنامۀ مکتب ما و محور وحدت ما و چراغ راهمان و راه زندگیمان است.گرامیداشت غدیر،تکریم رسالت پیامبر و وحی خدایی است.تکریم غدیر، ارج نهادن به فضیلتهای متبلور در وجود صاحب ذو الفقار و ساقی کوثر است.بها دادن به غدیر،ادای احترام به تکمیل دین و اتمام نعمت و کاشتن بذر ولایت در جانها و نشان دادن خورشید به گرفتاران در ظلمتهاست.عید گرفتن غدیر،ارج نهادن به کرامت انسان است،چراکه غدیر،عید عدالت و رهبری،عید کمال طلبی و حق جویی،عید شعله افکنی بر اندیشه ها و امیدآفرینی در دلهاست.

غدیر،روز بشریّت و روز«انسان»است،عید«پیمان»و«میثاق»و«عهد»است.آیا دریغ نیست که بشریت،علی را نشناسد و درک نکند و از زمزم زلال«علی شناسی»سیراب نشود و دامن مهر در این دریا نشوید و چراغ راه از این فروغ الهی نجوید؟!...

رسالتی را که رسول در غدیر خم انجام داد،اطاعت امر خدا بود و حج آن سال،گرچه به «حجّه الوداع»شهرت یافته است،لیکن در گذشته های دور و در متون کهن،از آن به «حجه الإبلاغ»هم تعبیر شده،که اشاره به همین فرمان«بلّغ»است که نازل شد و چون