فرهنگ غدیر صفحه 140

تبرّک برمی داشتند و پس از وفات آن حضرت نیز از زره،عصا،شمشیر،ظرف،انگشتر و هرچه از او مانده بود تبرّک می جستند.همۀ اینها به خاطر انتساب این اشیاء به آن وجود پاک و الهی بود،وگرنه سنگ و چوب و آهن و پارچه،به خودی خود قداستی ندارد تا از آن تبرک جویند یا ببوسند.

علامۀ امینی می نویسد:«اگر مدینۀ منوّره حرم محترم الهی شمرده شده و در سنت نبوی برای مدینه و خاکش و اهلش و مدفونین آنجا ارزشهای فراوان بیان شده است،به خاطر همان انتساب به خدا و پیغمبر است و بر مبنای همین اصل،هرچیز دیگری که نوعی تعلّق و انتساب به پیامبران و اوصیاء و اولیای الهی و صدّیقین و شهدا و افراد مؤمن داشته باشد،ارزش پیدا می کند و شرافت می یابد.» (1)

آری«شهادت،سنگ را بوسیدنی کرد».اگر عاشقان اهل بیت،آستان بوس اولیای دینند و بر ضریح و سنگ قبر و پرچم عزای حسینی و تربت کربلا تبرّک می جویند و برای دفن شدن در جوار حرمهای مطهّر ارزش قائلند،همه و همه ناشی از عشق و محبت به بندگان خالص خداست و راهی برای تقرّب به ذات مقدس خداوند است.در زیارتگاهها اگرچه به ظاهر،سنگ و چوب و در و آستانه و ضریح است،امّا در باطن،محبّتی ژرف و عشقی گدازان به أئمّۀ اطهار است و انتساب به آنان به اینها قداست می بخشد.علامۀ امینی در الغدیر نمونه های متعددی از تبرک جستن صحابه را یاد می کند،از حضرت زهرا و بلال حبشی و دیگران نمونه می آورد (2)و از انتقال جنازه ها به حرمها یاد می کند. (3)او دهها مورد می آورد که بزرگان اهل سنّت نیز به قبر پیامبر و آثار برجای مانده از او تبرک می جستند و از مستحبّات زیارت رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله را،تبرک جستن به آثار نبوی و اماکن مقدّس می شمردند.ادعاهای ابن تیمیّه بی دلیل است که اینگونه امور را شرک می داند. (4)

توسّل نیز همین گونه است.قرآن دستور می دهد که به درگاه خداوند،وسیلۀ تقرّب بجویید وَ ابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسِیلَهَ (5)و برای آمرزش گناهان،رفتن نزد پیامبر و استغفار و

1- 1) .سیرتنا و سنّتنا،ص 161.
2- 2) .الغدیر،ج 5 ص 146 به بعد.
3- 3) .همان،ص 66 تا 85.
4- 4) .ر.ک:«تبرک و توسّل»از سری جزوات آشنایی با معارف الغدیر،از نویسنده.
5- 5) .مائده،آیه 35.