فرهنگ غدیر صفحه 146

اهل سنّت،همانگونه که به مذاهبی گفته می شود که در مقابل شیعۀ امامیه قرار دارد، معنای دیگری هم دارد،یعنی در مقابل اهل بدعت.این اصطلاح،در میان شیعه و سنّی رایج است و سنت گرایان مقابل بدعتگذاران قرار می گیرید.

البته اهل سنّت به آنان که به سنّت شیخین(ابو بکر و عمر)معتقدند نیز گفته می شود، چیزی که شیعه بدان اعتقاد ندارد و امیر مؤمنان در شورای خلافت،عمل به قرآن و سنت پیامبر را می پذیرفت،ولی سنّت شیخین را نه.به پیروان خط فکری شیعه نیز ازاین رو «روافض»گفته می شود که سنت شیخین و خلافت غیرمعصوم را ردّ می کنند.

-شیعه شناسی،رافضی،سنت و بدعت.

تشیّع

تشیّع از ریشۀ«شیعه»است.شیعه به معنای گروه و جمعیت،گروه پیرو،هواداران و پیروان است.شیعه در اصطلاح دینی به گروهی از مسلمانان گفته می شود که هم به علی علیه السّلام و اهل بیت پیامبر محبت و عشق می ورزند،هم آنان را با امر و نصّ الهی و نصب پیامبر،جانشینان بر حق و بلا فصل رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله می شناسند و هم به امامت و پیشوایی امامان معصوم در همۀ زمینه ها گردن می نهند.چنین اعتقادی«تشیّع»نامیده می شود.

امام خمینی قدّس سرّه،احیاگر شیعه در قرن حاضر می فرماید:«ما مفتخریم که پیرو مذهبی هستیم که رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله مؤسّس آن به امر خداوند تعالی بوده و امیر المؤمنین علی بن طالب علیه السّلام این بندۀ رها شده از تمام قیود،مأمور رهاکردن بشر از تمام اغلال و بردگیهاست». (1)

«مذهب تشیّع،مذهب فداکاری بوده است و در ماقبل تاریخ،مردم برای عدالت و برابری حقوق از دست رفتۀ خود همیشه قیام کرده اند،همیشه خون داده اند». (2)

برخلاف سخن آنان که شیعه را فرقه ای ساختۀ افکار عبد اللّه بن سبا می دانند،یا پیدایش آن را به زمان فوت پیامبر و ماجرای سقیفه یا دورۀ خلافت علی علیه السّلام نسبت می دهند،یا حتی شیعه را پدیدۀ دورۀ آل بویه می شناسند،بذر تشیّع از زمان پیامبر خدا افشانده شد و در همان روزهای نخست بعثت که مأموریت یافت بستگان خویش را به