فرهنگ غدیر صفحه 198

حدیث سفینه،از یک سو گمراه بودن خطوط و افکار و راههای غیر اهل بیت را می رساند،از سویی راه درست و منتهی به ساحل امن و ایمان را.پس واجب است که از این خاندان اطاعت شود و رهبری آنان پذیرفته گردد تا امت به سعادت برسد.این مضمون حتی در ادبیات نیز فراوان مطرح شده و این خاندان،همچون نوح نجات بخش معرفی شده اند.

چه غم دیوار امّت را که باشد چون تو پشتیبان چه بیم از موج بحر آن را که باشد نوح،کشتیبان

از این باب است نامگذاری کتاب«و رکبت السّفینه»(سوار کشتی شدم)از مروان خلیفات،یکی از آنان که با مطالعه و آزاداندیشی به حقانیت تشیّع و مکتب اهل بیت پی برد و این تحوّل فکری و اعتقادی را نوعی سوار شدن بر کشتی نجات بخش عترت پیامبر دانست (1)(-استبصار).حدیث سفینه از بزرگترین منقبتهای اهل بیت به شمار می رود که در کتب حدیث آمده است. (2)-اهل بیت،استبصار،فضایل اهل بیت.

حدیث سلسله الذّهب

حدیثی که حضرت رضا علیه السّلام در نیشابور در مراسم استقبال شورانگیز شیعیان از آن حضرت فرمود.چون خواست از آن شهر بکوچد و به خراسان پیش مأمون برود،راویان و اصحاب حدیث گرد آن حضرت بودند،گفتند ای پسر پیامبر از پیش ما می روی،آیا حدیثی نمی فرمایی که بهره ببریم؟حضرت رضا علیه السّلام در کجاوه نشسته بود،سرش را بیرون آورد و فرمود:از پدرم موسی بن جعفر علیه السّلام شنیدم که از پدرش امام صادق،از پدرش امام باقر،از پدرش امام سجاد،از پدرش حسین بن علی،از پدرش امیر المؤمنین علیه السّلام شنید که او از پیامبر خدا شنید که فرمود:از جبرئیل شنیدم که گفت:خداوند متعال می فرماید:«لا إله إلاّ اللّه حصنی،فمن دخل حصنی أمن من عذابی»(لا اله الا اللّه،قلعه و دژ من است، هرکه در قلعۀ من وارد شود،از عذابم ایمن گردد)،چون مرکب او حرکت کرد،دوباره فرمود: