فرهنگ غدیر صفحه 201

از آنجا که امام،مرجع فکری،دینی و علمی امّت نیز می باشد،از ویژگیهای امام از دید شیعه،علم فراوان و«اعلم»بودن اوست.رسول خدا با بیان اینکه«أنا مدینه العلم و علیّ بابها فمن اراد البیت فلیأت الباب» (1)من شهر علمم و علی علیه السّلام در آن است،پس هرکس بخواهد به خانه آید،از در بیاید،امّت را ارشاد فرموده تا برای بهره وری از علوم نبوی،به حضرت امیر علیه السّلام روی آورند و از علومی که از حضرت رسول به آن حضرت و امامان بعدی رسیده،بهره ببرند،که در غیر این صورت،هم خودشان از علم فراوان و درست،محروم می مانند،هم به أئمّۀ معصومین که وارث علوم پیامبر و حامل علم الهی اند،ظلم می شود.

صدها حدیث به بعد علمی و اعلمیت حضرت علی علیه السّلام مربوط می شود،با مضامینی از این قبیل که:پیامبر هزار باب علم به او آموخت که از هرکدام،هزار باب گشوده می شد، پیامبر املای علم می کرد و علی علیه السّلام می نوشت،او باب علم پیامبر،خازن علوم رسول خدا، حامل حکمتهای نبوی،وارث علم نبی و اعلم امّت بود،هرچه می شنید از یاد نمی برد،آن قدر علم داشت که کسی را نمی یافت از علومش به او بگوید،علم قرآن،علم دین،علم شرایع،علم بلایا و منایا نزد او بود.سخنان آن حضرت،گویاترین گواه علم سرشار و بی پایان اوست که به منبع لایزال دانش و حکمت ازلی وصل بود.

حدیث«مدینه العلم»که از احادیث متواتر است و با عبارات گوناگون نقل شده،او را باب مدینۀ علم می داند و اینکه هرکس علم و حکمت می خواهد،از آن در وارد شود،یا هرکه می خواهد وارد شهر علم نبی شود،از آن درآید،یا هرکه در شهر علم نبی را می جوید،سراغ علی علیه السّلام برود،یا اینکه جز از راه در شهر علم،نمی توان وارد آن شد،یا هرکس حکمت می خواهد،سراغ در شهر حکمت نبوی برود و...اینگونه مضامین.

شیعه به اینگونه احادیث،بر امامت علی بن ابی طالب علیه السّلام استدلال می کند،چراکه «علم»را از شرایط مهم در امام می داند. (2)مولوی گوید:

چون تو بابی آن مدینۀ علم را چون شعاعی آفتاب حلم را