فرهنگ غدیر صفحه 258

ر

راشدین-خلفای راشدین

رافضی

رفض به معنای ترک کردن و ردّکردن است.در مباحث کلامی«رافضیه»به شیعه اطلاق شده است،آن هم از سوی اهل سنّت و به قصد طعن و نکوهش.اهل سنّت و دشمنان شیعه با به کار بردن این تعبیر،قصد اهانت و تحقیر داشتند و اثبات اینکه شیعیان مسلمان نیستند!از دید آنان اسلام در رویّه و سیرۀ شیخین(ابو بکر و عمر)متبلور است و چون شیعه سنّت آن دو را قبول ندارد و مردود می شمرد به عنوان«رافضی»از آنان یاد می شود.شیعه،چون خلافت را منوط به نصّ پیامبر خدا صلّی اللّه علیه و آله می داند و قائل به مشروعیت خلافت آن سه نفر پیش از علی علیه السّلام نیست و علی علیه السّلام را افضل از خلفای پیشین می داند،به این تعبیر از آنان یاد می کنند و در کتب کلامی و شناخت فرقه های اسلامی مقصودشان از «رافضیّه»،معتقدان به امامت و خلافت بلافصل امیر المؤمنین است.

رافضه در عصر أئمّه به کسانی هم که با حکومت وقت مخالف بودند گفته می شد،ولی دربارۀ شیعه دلیل خاصّ داشت.«اطلاق اصطلاح رافضه در مورد شیعیان اوّلا به صورت