فرهنگ غدیر صفحه 260

از روایات شیعه برمی آید که از این لقب به توصیۀ امامان استقبال می کردند.امام صادق علیه السّلام به یکی از شیعیان به نام عیینه فرمود:به خدا قسم خوب نامی را خداوند به شما بخشیده است،تا وقتی که به سخنان ما پایبندید و بر ما دروغ نمی بندید.این را وقتی امام به او فرمود که وی به آن حضرت خبر داد که شخصی به من گفت:مبادا رافضی باشی! (1)در مورد دیگری وقتی در حضور امام باقر علیه السّلام گفته شد که به فلانی نام«رافضه»نهاده اند، حضرت سه بار فرمود:من نیز از رافضیانم و او از من است. (2)ابو بصیر نیز می گوید:به امام باقر علیه السّلام گفتم:فدایت شوم نامی بر ما نهاده اند که به سبب آن،حاکمان خون و مال ما و شکنجۀ ما را حلال می شمرند،امام پرسید:چه نامی؟گفت:رافضه،حضرت فرمود:هفتاد مرد از لشکر فرعون،فرعون را رفض و ترک کردند و نزد حضرت موسی آمدند.در قوم موسی کسی همانند آنان کوشاتر و علاقه مندتر به حضرت هارون نبود.قوم موسی آن گروه را«رافضه»نامیدند.خداوند به موسی وحی کرد:این نام را بر آنان ثابت بگردان که من آن را بر ایشان داده ام.این نامی است که خدا به شما عطا کرده است. (3)این نشان می دهد که أئمّه نیز از این عنوان ناخرسند نبودند.

روزی عمّار دهنی از شیعیان امام صادق علیه السّلام،نزد قاضی کوفه شهادتی داد و شهادت او را به خاطر اینکه«رافضی»است نپذیرفتند.عمار دهنی نگران و ناراحت و با حالت گریه برخاست.قاضی که ابن ابی لیلی بود به او گفت:تو مردی دانشمند و اهل حدیثی،اگر از اینکه به تو رافضی گفته شود ناراحتی،از رافضیان تبرّی بجوی تا از برادران ما باشی،عمار گفت:گریه ام بر این است که مرا به مرتبه و درجۀ والایی نسبت دادی که شایستۀ آن نیستم.امام صادق علیه السّلام به من فرموده است:اولین گروهی که به«رافضه»نامیده شدند، ساحران دربار فرعون بودند که با دیدن معجزۀ حضرت موسی علیه السّلام به او ایمان آورده و پیرو او شدند و آیین و قدرت فرعونی را رها کردند و در برابر هرسختی که بر آنان وارد شود

1- 1) .المحاسن،برقی،ص 111.
2- 2) .همان،ح 91.
3- 3) .همان،ح 92،بحار الأنوار،ج 65 ص 49 و 97 و ج 47 ص 391.