فرهنگ غدیر صفحه 289

آن حضرت پرداخت و جنگ صفین را به راه انداخت و بذر دشمنی علیه امام را خارج از شام،در حجاز و عراق و بخصوص در کوفه پراکند.معاویه،ولید،حجّاج،مروان،زیاد و مغیره نیز از جمله فعالان این عرصه بودند.علاوه بر آنکه خطیبان وابسته بر منبرها علی علیه السّلام را لعن می کردند،هریک از شیعیان علی علیه السّلام در سالهای بعد،توسّط معاویه و عمال او دستگیر می شد،تحت فشار قرار می گرفت که در ملاء عام،علی علیه السّلام را لعن کند و چه انسانهایی که جان خود را در راه محبّت علی علیه السّلام و تسلیم نشدن به خواستۀ امویان باختند و به شهادت رسیدند.شهادت حجر بن عدی و یارانش یکی از نمونه هاست.سیاست پلید معاویه سالهای سال ادامه یافت.وقتی به او اعتراض می کردند و خواستار قطع آن می شدند،می گفت:آن قدر ادامه می دهم تا بزرگان بر این روش بمیرند و کودکان بر این آیین بزرگ شوند. (1)در اوایل کار،کسانی مقاومت و امتناع می کردند،امّا تبلیغات سوء و بخشنامه های پیاپی و پیگیریهای مدام از سوی معاویه،به جایی رسید که ناسزاگویی به علی علیه السّلام و لعن او در منابر و خطبه ها و جلسات و همه جا،به عنوان یک وظیفۀ دینی و اعتقاد راسخ و سنّت رایج،متداول گشت،تا آنکه عمر بن عبد العزیز جلوی آن را گرفت و به این بدعت شوم پایان داد. (2)وی دو سال حکومت یافت،از سال 99 تا 101 هجری،ولی پس از مرگ او دوباره آن برنامه ها ادامه یافت.

همۀ اینها در شرایطی بود که پیامبر خدا،علاوه بر تأکید نسبت به حبّ علی علیه السّلام(حبّ علی علیه السّلام)،بارها بغض و دشمنی با علی علیه السّلام را دشمنی با خدا و رسول دانسته بود:«من أبغض علیّا فقد أبغضنی و من أبغضنی فقد أبغض اللّه» (3)و از سبّ علی علیه السّلام نهی کرده بود:

«لا تسبّوا علیّا و لا تحسدوه،فإنّه ولیّ کلّ مؤمن و مؤمنه بعدی» (4)و سبّ و ناسزا به علی علیه السّلام را دشنام به خویش و خدا معرفی کرده بود:«من سبّ علیّا فقد سبّنی و من سبّنی فقد سبّ اللّه تعالی». (5)

خود حضرت علی علیه السّلام می دانست و پیشگویی کرده بود که پس از او،وی را لعن و سبّ خواهد کرد و یاران او را هم به آن وادار خواهند نمود.به آنان فرموده بود:پس از من

1- 1) .مناقب،ابن شهر آشوب،ج 2 ص 222.
2- 2) .الغدیر،ج 10،ص 257 تا 271.
3- 3) .موسوعه الامام امیر المؤمنین،ج 11،ص 253.
4- 4) .بحار الأنوار،ج 39،ص 292.
5- 5) .عیون اخبار الرضا،ج 2 ص 67،احقاق الحق،ج 6،ص 423.