فرهنگ غدیر صفحه 312

(نامه 33)و...آنان چشم و گوش بسته مطیع معاویه بودند.

امام علی علیه السّلام در اواخر عمر بارها مردم کوفه را برای نبرد با شامیان و دفع تجاوزاتشان فرامی خواند و از سستی سپاه خود در نبرد با آن گمراهان می نالید.در دوره های بعد نیز پیوسته از«سپاه شام»برای سرکوبی نهضتهای مردمی یا ترساندن مردم از قیام بر ضدّ امویان استفاده می شد و«لشکر شام»رعب و وحشت از غارتگری و خونریزی در دلها می آفرید. (1)-جنگ صفین.

شاهدان غدیر

آنچه در غدیر خم با حضور هزاران نفر اتفاق افتاد و پیامبر خدا،امیر مؤمنان را به امامت و خلافت نصب کرد،به عنوان یک سند و حجّت،بارها مورد استناد و احتجاج و استشهاد قرار گرفت،چه از سوی حضرت علی علیه السّلام چه از سوی دیگران.هرچند برخی با آنکه در صحنه حاضر بودند،از شهادت دادن در هنگام نیاز سرباز زدند(-نفرین مستجاب)،کسانی هم متعهدانه دیده ها و شنیده های خود را بازگو کردند و از گواهان غدیر گشتند.از جمله شهادت دادن یک گروه دوازده نفری در حساس ترین موقعیّت،حائز اهمیّت بود.

پس از وفات پیامبر و پیش آمدن ماجرای سقیفه و خلافت ابو بکر،جمعی دوازده نفره از مهاجران و انصار،جلوس او را بر تخت خلافت مورد انتقاد قرار دادند.وقتی ابو بکر بر منبر نشست،آنان تصمیم گرفتند که او را از منبر پیامبر پایین بکشند،برخی شان هم با این کار موافق نبودند.نزد حضرت علی علیه السّلام رفتند و نظر او را جویا شدند.حضرت فرمود:این کار شما نوعی جنگ با حکومت است و شما اندکید و این جماعت هم فرمان پیامبر را زیر پا گذاشتند و خونخواه جاهلیّت اند،اگر چنان کنید با شمشیر شما را از بین می برند،آنگونه که مرا مقهور و مغلوب ساختند و به اجبار وادار به بیعتم کردند.بهتر است شما نزد او بروید و آنچه را از پیامبر شنیده اید-به عنوان اتمام حجّت-بازگو کنید.