فرهنگ غدیر صفحه 375

برای اثبات آن به آیاتی از قرآن نیز استدلال شده است،همچون آیۀ «وَ إِذِ ابْتَلی إِبْراهِیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ.. .بقره124/»، «وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّهً.. .سجده24/»، «وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّهً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا.. .انبیاء73/»، «إِنَّما یُرِیدُ اللّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ.. .احزاب33/»، «وَ ما یَنْطِقُ عَنِ الْهَوی.. .نجم3/».حدیث ثقلین و احادیث دیگر نیز مستند این عقیده است،چون أئمه و عترت،همتای قرآن قرار داده شده اند و قرآن هم معصوم و مصون از خطاست و امر به تمسّک به هردو شده است،اگر خطا در أئمه بود،مثل قرآن امر به تمسّک به آنان نمی شد.معنای تمسّک این است که حرفها و کارهایشان حجّت است و اگر معصوم نباشند،امر به تمسّک موجب گمراهی مردم می شود. (1)

عقیده به عصمت امامان و حضرت زهرا علیها السّلام مورد اتفاق علمای شیعه است.شیخ مفید می گوید:همۀ امامیه معتقدند که پیشوای دین نمی تواند کسی جز معصوم از مخالفت با خدا و دانای به همۀ علوم دین و کامل در فضیلت و برتر از همه باشد. (2)یکی از تفاوتهای امام با مردم عادی،برخورداری او از عصمت است.در توقیعی که حضرت مهدی علیه السّلام در پاسخ نامۀ احمد بن اسحاق اشعری نوشت،ضمن برشمردن صفات أئمه و اوصیای پیامبر تأکید فرمود که فرق میان امام و مأموم،همین عصمت از گناهان و پاکی از عیبها و آلودگیها و منزّه بودن از اشتباه است و امامان خزانه داران علم الهی و امین حکمت و راز خداوندند و اگر چنین نبود،آنان با مردم فرقی نداشتند و حق و باطل شناخته نمی شد و هرکس به دروغ ادعای امامت می کرد:«...بأن عصمهم من الذّنوب و برّأهم من العیوب و طهّرهم من الدّنس و نزّههم من اللّبس و جعلهم خزّان علمه و مستودع حکمته و موضع سرّه و أیّدهم بالدّلائل،و لو لا ذلک لکان النّاس علی سواء...» (3)

رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله امامان از نسل حسین بن علی علیه السّلام را امین و معصوم دانسته است:

«الأئمّه بعدی إثنا عشر،تسعه من صلب الحسین،امناء معصومون» (4)و اینگونه روایات،

1- 1) .اعیان الشیعه ج 1 ص 370 دربارۀ عصمت از جمله ر.ک:«العصمه،حقیقتها،ادلّتها»مرکز الرساله.
2- 2) .اوائل المقالات،مفید،ص 47.
3- 3) .بحار الأنوار،ج 25 ص 182.
4- 4) .همان،ج 36 ص 291.