فرهنگ غدیر صفحه 399

که حجّام اسکندر بود و از او رازی می دانست که گفتنش را خطرناک می دید آورده و چنین گوید:

گفت مرد حکیم،رو تنها بی علایق نهان سوی صحرا

چاهساری ببین خراب شده گشته مطموس و خشک از آب شده

اندر آن چاه گوی راز دلت تا بیاساید این سرشته گلت... (1)

جابر جعفی که از اصحاب امام باقر علیه السّلام است،می گوید:من از امام باقر علیه السّلام هفتادهزار حدیث آموختم،ولی هرگز نتوانستم به کسی اظهار کنم،به امام باقر علیه السّلام عرض کردم که بار سنگینی را بر دوش من نهاده ای و آن همه اسرار که به من آموخته ای نمی توانم برای کسی بیان کنم،سینه ام تنگ می شود و حالتی شبیه جنون پیدا می کنم،چه کنم؟امام فرمود:هروقت چنین حالتی پیدا کردی به صحرا برو،گودالی بکن و سر را در آن بگذار و احادیث را به آن بگو. (2)

چاههای کوفه را هم چون فقیران قسمتی است از نگاه مهربانش،از دل دریایی اش (3)

یکی از شاعران معاصر (4)رازگویی آن حضرت را با چاه،اینگونه سروده است:

یک گوش حق شناس،دریغا نشناخت ناله های علی را

در گوش چاه،نالۀ حیدر باشد حدیث چاه و کبوتر

یعنی که نیست برج وفایی گوش براستی شنوایی

نالیدن شبانۀ مولا در عین روشنی است معمّا

یعنی مرا نکشت همانا جز درد این دو فرقه،فغانا:

همراه دون،منافق دانا فهم ضعیف و جهل توانا

-مظلومیّت علی علیه السّلام.

علی علیه السّلام و حق

«حق»،معیار سنجش اشخاص،احزاب،اعمال و اقوال است و میزانی است که با

1- 1) .برگزیدۀ اشعار سنایی(به اهتمام برات زنجانی)،ص 32.
2- 2) .بحار الأنوار،ج 46 ص 340.
3- 3) .علی رضا قزوه.
4- 4) .قادر طهماسبی(فرید).