فرهنگ غدیر صفحه 420

ظلمتهاست.روز تکمیل دین و اتمام نعمت است.«عید اللّه الاکبر»است.عید آل محمّد، عید هواداران حق و وفاداران به پیامبر.غدیر،عید عدالت و رهبری است،عید انسانیت و کمال طلبی است،عید شعله افکنی بر اندیشه ها،عید امیدآفرینی در دلهاست.غدیر،روز بشریت و روز«انسان»است.غدیر،تداوم«رسالت محمّد»در«ولایت علی»است.غدیر، عید«پیمان»و«میثاق»و«عهد»است.» (1)

غدیر چشمۀ پاکی است در دل تاریخ روان به بستر آینده،نی به وادی پار

پیام صحنۀ آن روز،بانگ هشداری است طنین فکنده در آفاق هستی اعصار

-غدیر خمّ،حجّه الوداع.

غدیر و عاشورا

حادثه ای که در عاشورا اتفاق افتاد،پیامد تلخ زیر پا نهادن پیام غدیر از سوی امّت محمّدی بود.آنان که سر از اطاعت ولیّ خدا و امام معصوم برتافتند و با غیر حجّت الهی بیعت کردند،در بستری از جاهلیت و نفاق افتادند و رفته رفته آن سیر،سرعت گرفت و آن فاصله افزون گشت،تا آنجا که در عاشورای سال 61 هجری(پنجاه سال پس از حادثۀ غدیر خم)امّت فریب خورده،بر محور سیاستهای خصمانۀ امویان گرد آمدند و حجت خدا را لب تشنه در کربلا به شهادت رساندند و آل اللّه را به عنوان اسیر شهر به شهر گرداندند.

اگر پیام غدیر در سقیفه دفن نمی شد و اگر امام حق،پس از وفات رسول خدا خانه نشین نمی گشت و اگر آن ظلم نخستین توسّط اولین ظالم در حق آل محمّد صورت نمی گرفت، در عاشورا تیغ به روی فرزندان پیامبر نمی کشیدند.

اگر عاشورا را با غدیر پیوندی استوار است،چون از سوی جبهۀ حق در هردو حادثه، تأکید بر امامت امام معصوم و ولایت صالحان است،سقیفه را هم با عاشورا ارتباطی تنگاتنگ است،چون حادثۀ تلخ عاشورا نتیجۀ آن ظلم نخست و انحراف اوّلیه در سقیفه است.وقتی«آل علی»را کنار زدند،«آل سفیان»سلطنت یافتند و بدعت به جای سنّت