فرهنگ غدیر صفحه 463

امام سجاد علیه السّلام به طور مخفیانه آن را زیارت می کرد،امام باقر علیه السّلام در عهد بنی مروان از آن خبر داشت و گاهی به زیارت می رفت.امام صادق علیه السّلام در عصر عباسیان که چندین بار به عراق احضار شد در مسیر راه موضع قبر شریف را به یاران مخصوص که همراهش بودند نشان می داد.بتدریج برای همه جایگاه آن آشکار شد و محل زیارت و رفت وآمد گشت و در زمان هارون کاملا از آن حالت پنهانی درآمد. (1)هارون به شکار رفته بود،در منطقۀ«غریّین»آهوانی را دیدند.باز و سگ شکاری در پی آنها روان ساختند.پس از مدتی آهوان به تپه ای پناهنده شدند.بازها و سگها برگشتند.هارون تعجب کرد،آهوان از تپه پایین آمدند،بازها و سگها دوباره در پی آنها روان شدند،باز هم به آن تلّ پناه بردند.

سه بار این صحنه تکرار شد.به دستور هارون پیرمردی را از بنی اسد در آن منطقه یافته آوردند.هارون ماجرای تپه را پرسید.او امان خواست،سپس به نقل از پدرانش گفت که در این تپه،قبر علی بن ابی طالب علیه السّلام است،خداوند آن را حرم و پناهگاه قرار داده و هرکه به آنجا پناه آورد ایمن است.هارون متأثّر شد و گریست... (2)-نجف،غریّ،دفن شبانه.

قتال بر تأویل

فرمان خدا بر جنگ با کافران،در آیات متعدّدی از قرآن آمده است،آیاتی صریح و روشن،قتالی صریح با کافرانی صریح.نبرد با مشرکین طبق فرمان آیات قرآن،«قتال بر تنزیل»است.نبرد دیگری هم با کسانی است که در ظاهر مسلمانند و در باطل کافر.نبرد با آن کافران مسلمان نما و اهل بغی و تجاوز که براساس تأویل آیات قرآن و از سوی ولیّ خدا انجام می گیرد،«قتال بر تأویل»است که بسی دشوار است،زیرا در ظاهر،دو گروه مسلمان باهم می جنگند،امّا یک طرف حق است و طرف دیگر باطل و تشخیص جبهۀ حق و نصرت آن جبهه،نیازمند بصیرت است.