شاخصه های تربیت آرمانی از نظرگاه امیرالمؤمنین علیه السلام صفحه 56

1- الشریف الرضی، 1387: خطبه 86

2- الشریف الرضی، 1387: نامه 31.

3- الشریف الرضی، 1387: خطبه 230.

در سخنی از امیر مؤمنان (علیه السلام) وارد شده است:

واحرز دینک وأمانتک بانصافک من نفسک والعمل بالعدل فی رعیتک: دین خود و امانت خود را با انصاف ورزیدن از جانب خود و عمل کردن به عدالت در میان مردمان نگاه داره(1)

محبوب ترین بنده نزد خدا کسی است که خود را به عدالت ملزم کند و نخستین مرحله ی عدالتش این است که خواسته های دل را بیرون براند، حق را گوید و عمل کند(2)

حق تعالی به عنایت ازلی و رحمت واسعه، احکام آسمانی و آیات الهی و دستورات انبیای عظام را طبق نقشه ی فطرت بنا نهاد تا آدمی را به دو مقصد برساند. مقصد اول که اصلی است، توجه دادن فطرت به کمال مطلق و شئون آن است. مقصد دوم که تبعی است، تنفر دادن فطرت از دنیا و طبیعت است.

اگر انسان و حقیقت او و ابعاد وجودی او شناخته شود می توان از تربیت سخن گفت. و زمانی می توان به غایت تربیت دست یافت که رهنمودهای وحیانی را با فطریات بشری در هم آمیخت و به سوی کمال مطلق گام برداشت (3). .