روز شمار تاریخ اسلام ،جلد اول(ماه محرم) صفحه 114

سپاهیان مسلمان در زمان عمر و عثمان با فتح جنوب ، مرکز و شرق ایران به مرزهای هندوستان رسیده و در آن جا متوقف شدند. با این که برخی از فرماندهان و عاملان خلیفه ، مانند عبدالله بن عامر تمایل زیادی به نبرد و فتوحات تازه داشتند، ولی به علل از خلیفه ، اجازه عملیات جدیدی را به دست نیاوردند.

اما در عصر خلافت امام علی بن ابی طالب علیه السلام ، به خاطر وقوع جنگ های داخلی میان مسلمانان ، مانند جنگ جمل و جنگ صفین ، دشمنان خارجی فرصت را غنیمت شمرده و در صدد هجوم به مرزهای اسلام برآمدند. شاید یکی از علت های مهم پایان دادن به جنگ صفین از سوی امام امیرمومنان علیه السلام توجه به همین مسئله بود.

به هر حال ، در سر حدات شرقی خلافت اسلامی ، مزاحمت هایی از سوی هندی ها برای مسلمانان و یا مناطق فتح شده به وجود آمده بود.

در اواخر سال 38 هجری قمری ، حارث بن مره عبدی که یکی از فرماندهان سپاه امام علی بن ابی طالب علیه السلام بود به آن حضرت ، پیشنهاد دفع شراره ای دشمن و نبرد با مشرکان و کافران هندوستان را داد و خود را برای این امر مهم داوطلب کرد.

حضرت علی علیه السلام ، پیشنهاد وی

را پذیرفت و در محرم سال 39 قمری وی را در راس سپاهی از مجاهدان مسلمان به سوی شرق ایران اعزام کرد.

حارث بن مره پس از عبور از ایران به مرز هندوستان رسید و به ولایت ((سند)) که در غرب هندوستان قرار داشت ، هجوم آورد و پیروزی هایی به دست آورد و مردم آن سامان را برای نخستین بار به دین حیات بخش اسلام دعوت کرد و آنان را با قران و معارف اسلام آشنا نمود.

وی در نبردهای آغازین ، دلاوریهای زیادی از خود نشان داد و غنیمت های فراوان و اسیران زیادی به چنگ آورد. به طوری که در یک روز، هزار نفر از اسیران را میان سپاهیان خود تقسیم کرد. (180)

وی در همان مناطق ماندگار شد تا این که در سال 42، در عصر حکومت معاویه بن ابی سفیان ، در نبردی که میان مسلمانان و مشرکان در سرزمین ((قیقان )) به وقوع پیوست ، متحمل شکست سنگینی شد و جز اندکی از سپاهیانش بقیه در آن نبرد کشته شدند.(181)

اما پس از آن ماجرا، سپاهیان مسلمان فتوحات تازه ای در سرزمین هندوستان به دست آوردند. به ویژه از دلاوری ها و مدیریت رزمی و اداری محمد بن قاسم در غرب و شمال هندوستان ، توصیف و تعریف های فراوانی شده است .