روز شمار تاریخ اسلام ،جلد اول(ماه محرم) صفحه 55

وی به تعهد خویش پای بند ماند و با آخر عمرش در زهد و پارسایی زندگی کرد و هرگز به سوی معصیت ، بطالت و فجور رغبت نکرد.

سبب دیگری که برای توبه او، غالبا در کتب صوفیه گفته شد، این است که وی روزی به حالت مستی از جایی عبور می کرد و ورق پاره ای دید که بر زمین افتاده و بر زیر پاهایش قرا داشت و بر آن ورق ، جمله مبارک ((بسم الله الرحمن الرحیم )) نوشته شده بود. وی آن را برداشت و چند درهمی که به همراه داشت ، عطری خرید و آن را معطر نمود و در شکاف دیواری گذاشت . پس از آن در خواب دید که کسی به او می گوید: ای بشر، نام مرا معطر ساختی ، نام تو را در دنیا و آخرت معطر

خواهم ساخت . بشر، همین که از خواب بیدار شد، حالتی در او به وجود آمد و از کردارهای پیشین خود شرمنده گردید و در همان ساعت ، توبه کرد. بشر، پس از توبه ، همیشه پابرهنه بود. برای پابرهنگی اش نیز اقوال مختلفی نقل شده است . برخی گفته اند: وی هنگامی که به دست مبارک امام موسی کاظم علیه السلام توبه می کرد، پابرهنه بود و به این سبب تصمیم گرفت همان حالت زمان توبه را که بهترین ساعات عمرش بود، ادامه دهد.

برخی گفته اند: وی از کفش دوزی خواست که کفش او را تعمیر کند و کفش دوز از آن دریغ کرد. بشر این کار را منافی مقام انقطاعش دید و کفش خود را به دور افکند و از آن پس در همه عمر پابرهنه بود.(86)

برخی دیگر گفته اند: علت پابرهنگی را از خودش پرسیدند، وی در پاسخ گفت : والله جعل لکم الارض بساطا، ادب نباشد که بر بساط شاهان با کفش روند.(87)

گفته شد که بشر دارای سه خواهر بود که آنان نیز زاهد و عابد بودند و نام های آنان عبارت بود از: مفنعه ، مخه و زبده .

سرانجام این عارف والامقام و صوفی بی بدیل در روز دهم (عاشورا) محرم الحرام سال 226 قمری در 74 و یا در 76 سالگی در بغداد بدرود حیات گفت و در همان جا به خاک سپرده شد و مقبره اش در این شهر، باقی و معروف است و مزار صوفیان می باشد.(88) اما برخی مرقد او را در روستای ((دلگشا)) از توابع شوشتر در جنوب غربی ایران و برخی دیگر در

مرو می دانند که درستی آنان مورد تردید می باشد.(89)

روز 12 محرم - سال 95 هجری قمری

شهادت امام زین العابدین علیه السلام