تقویم شیعه صفحه 1

اهداء

به چهارده معصوم پاک علیهم السّلام

که دوازده ماه سال را بر گرد نور وجودشان در طوافیم، و خورشید و ماه و ستاره ما آنانند، و لحظه ها و ساعات و روزها و هفته ها و ماه ها و سالهای خود را، به یاد آن ستارگان تابناک وجود سپری می کنیم، در سرور آنان شادیم، و در حزن آنان اندوهناک، و این چنین حرمت ماه های الهی را به نمایش می گذاریم.

آنچه حیات شیعه را با ارزش می کند

«شیعتنا جزء منا خلقوا من فضل طینتنا، یسؤوهم ما یسؤونا و یسرهم ما یسرنا». امام صادق علیه السّلام می فرماید: «شیعیان ما جزئی از ما هستند، که از اضافه طینت ما خلق شده اند. آنچه ما را ناراحت کند آنان را ناراحت می کند و آنچه ما را مسرور کند آنان را مسرور می نماید». (بحار الانوار، ج 68، ص 24، حدیث 43). عمر ما شیعیان را با محاسبه ساعاتی که در یاد اهل بیت پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله باشیم می توان محاسبه کرد. برای به دست آوردن ارزش و بهای حقیقی سال و ماه و روزمان، لحظاتی را باید محاسبه کنیم که نام مقدّس محمّد و علی و فاطمه و یازده امام از فرزندانشان علیهم السّلام در آنها درخشیده است، و باید ساعاتی را به شماره آوریم که نام حسین علیه السّلام به آنها جان داده است. و باید روزهائی را به حساب آوریم که با یاد مهدی صاحب الزمان علیه السّلام سپری کرده ایم.

سرور و غم در شادی و حزن اهل بیت علیهم السّلام

در اعتقاد ما دین جز حب و بغض نیست، و این محبّت است که نمی گذارد روزهای شیرین و تلخ در رابطه با ولایت و برائت از خاطره ها محو شود. در ولادت پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله تبسمی روح انگیز بر لب می نشانیم و در رحلت او مظلومیت علی و فاطمه علیهم السّلام را در دل تازه می کنیم. در ولادت علی علیه السّلام با جمع بهشتیان به استقبال او در کعبه می رویم، و در شهادت او خون دل سی ساله علی علیه السّلام از ظلم سقیفه را با تمام وجود احساس می کنیم. در ولادت زهراء سلام اللَّه علیها با لبخند پیامبر و خدیجه

علیهماالسّلام، غنچه روحمان می شکفد و بی اختیار متبسم می شویم، و در شهادت او ضربه در را بر پهلوی خود احساس می کنیم، و به یاد آن سیلی صورت خود را سرخ می کنیم. بر جود حسن علیه السّلام می بالیم و بر تنهائی مظلومانه او می نالیم. در غدیر اوج سرور را در می نوردیم و تابلوی بزرگترین عید الهی را بر بلندترین قلّه جهان نصب می نمائیم. در عاشورا از قلّه غم قصّه عظیم ترین غصّه را مرور می کنیم و اشک می ریزیم و از خود بی خبر می شویم. شیعه جنازه مقدّس پیامبرش را رها نمی کند و به سقیفه نمی رود. شیعه فاطمه سلام اللَّه علیها را در پشت در و علی علیه السّلام را طناب بر گردن تنها نمی گذارد. شیعه با خاموش شدن چراغ خیمه ها در شب عاشورا خود را در تاریکی شب گم نمی کند. شیعه با لبیک دائمی خود ندای «هل من ناصر» حسین علیه السّلام را پاسخ مثبت می دهد. شیعه سم اسبها را بر سینه خود احساس می کند. شیعه به یاد خیمه های سوخته در آتش می دود و «یا حسین» می گوید. شیعه کنار محمل زینب سلام اللَّه علیها سر می شکند. شیعه به یاد کودکان در بیابان دویده کربلا در روز عاشورا پابرهنه می گردد. شیعه چشمان اشکبار خاندان حسین علیه السّلام را کنار سر بریده تنها نمی گذارد. شیعه مانند زینب و رباب علیهماالسّلام با مشاهده چوب خیزران طاقت از کف می دهد. شیعه هنوز برای رقیه سه ساله سلام اللَّه علیها در خرابه مرهم می برد. شیعه همچنان اربعین را در کربلا حاضر است. شیعه با زینب بر حسین می گرید، و با سکینه بر علی اکبر اشک می ریزد، و با رباب برای علی اصغر

سینه داغ می کند، و با اطفال حرم «یا اباالفضل» می گوید. شیعه همراه کاروان اسیران حسینی و زینبی از کربلا تا کوفه و از کوفه تا شام و از شام تا کربلا و از کربلا تا مدینه می رود. شیعه بر امامان مظلومی که به دست میراث خواران سقیفه محبوس و مسموم شدند می سوزد. و این گونه اشک شیعه در سوگ اهل بیت علیهم السّلام است و سرورش در شادی آنان !! شیعه از امامش این درس ابدی را گرفته است که «ان سرّک ان تکون معنا فی درجات العلی فی الجنان فاحزن لحزننا و افرح لفرحنا»: «اگر دوست داری در درجات عالی بهشت با ما باشی برای حزن ما محزون باش و برای شادی ما شاد باش». (بحار الانوار، ج 98، ص 103، از امام رضا علیه السّلام)