تقویم شیعه صفحه 265

تعداد مسلمانان همراه با آن حضرت 1220 یا 400 نفر بودند، و برای قربانی 70 شتر به همراه خود بردند.

آنان از مسجد شجره احرام بستند، و در یک منزلی مکه در محلی به نام حدیبیه بر سر چاهی توقف نمودند. آب چاه به اندک زمانی تمام شد و چون به آن حضرت خبر دادند، به معجزه نبوّت آب چاه آن قدر زیاد شد که مثل چشمه می جوشید.

کفار از حرکت با خبر گشته مانع ورود حضرت به مکه شدند. آن حضرت بیعتی دیگر به نام «بیعه رضوان» از اصحاب گرفتند. قرار شد آن حضرت سال بعد حج و عمره را قضا کنند و قراردادی بین مسلمین و کفار منعقد شد،که طبق شروطی تا ده سال جنگ بین آنان نباشد. گروهی از صحابه از این صلح دلتنگ شدند، و عمر بن خطاب گفت: «در نبوّت محمّد شک نکردم مانند روز حدیبیه»

(التعجب (کراجکی): ص 59)

به پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله می گفت: ما چگونه به

این خواری گردن نهیم و به این مصاله رضایت دهیم ؟!!

حضرت فرمودند: من پیامبر خدایم و کاری جز به حکم خداوند نمی کنم. عمر گفت: تو به ما گفتی به زیارت کعبه می رویم و عمره انجام می دهیم، پس چه شد ؟ پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله فرمود: آیا گفتم امسال این کار انجام می شود ؟ عمر گفت: نه ! فرمود: پس چرا مجادله می کنی ؟!!

در بازگشت از حدیبیه سوره فتح بر آن حضرت نازل شد.

(منتهی الامال: ج 1، ص 76. بحار الانوار: ج 20، ص 317، 316، 335، ج 18، ص 37، ج 86، ص 111)

بخش دوازدهم : ذو الحجه الحرام